Geen producten in de winkelwagen.

Nieuws

Nieuw in de boekwinkel

Op 8 oktober a.s. geeft Paul Buitenhuis een lezing over de ondergang van de Abdij van Egmond in 1572. Schilderijen van de resten van de oude vervallen abdij zijn beroemd. Mede vanuit zijn rol als vertolker van de Egmondse historie tijdens rondleidingen over het Abdijterrein is Paul nieuwsgierig naar de historische feiten van die ondergang. Tijdens deze lezing neemt hij u mee op zijn zoektocht naar wat er echt is gebeurd, het boek Willem van Oranje in brieven is één van zijn bronnen.

€ 29,95

Heeft u belangstelling voor dit boek dan kunt u het via boeken@abdijvanegmond.nl bestellen bij onze boekwinkel. U krijgt dan 15% korting.

Aanmelden voor de lezing op 8 oktober kan hier.


Etty Hillesum
(1914-1943)  

€ 34,95

Op 9 maart 1941 begint de dan 27-jarige Etty Hillesum een dagboek. Terwijl de nazi’s haar als Joodse vrouw in Amsterdam steeds openlijker vervolgen, getuigt zij van een imponerende geestelijke vrijheid. Haar aantekeningen over de liefde, erotiek, familierelaties, vriendschap, geloof, zinloze haat en lotsverbondenheid zijn hoogstpersoonlijk, zeldzaam eerlijk, en tegelijkertijd volstrekt universeel.

Judith Koelemeijer wist een schat aan nog onbekend materiaal te verzamelen. In deze biografie geeft zij een verrassend nieuw perspectief op Etty’s rusteloze jeugd, haar linkse studentenjaren, en haar uiteindelijke keuze om ‘het lot van haar volk te delen’ en niet onder te duiken. Etty Hillesum blijkt iemand met vele gezichten, getekend door een beladen familiegeschiedenis, waaraan zij zich tenslotte tóch weet te ontworstelen.

 

Voorwoord Abt

VAKANTIE

Voor menigeen is intussen de vakantie begonnen. Een tijd om te rusten en op verhaal te komen.

Vakantie, dat woord vinden wij terug in de wapenspreuk van onze abdij ‘vacare deo’ vrij zijn voor God. Dat is de opzet van ons monnikenleven. Vrij te zijn voor wat er eigenlijk toe doet. Dat is ook voor monniken niet vanzelfsprekend. De hectiek en de drukte sluipt soms ook ons leven binnen, om nog maar niet te spreken van alle gedachten die in de ziel kunnen spoken.

Vakantie, tijd om op adem te komen, om ons opnieuw af te stemmen op hetgeen ertoe doet, op het leven zelf in zijn oorspronkelijke glans. Voor die afstemming is rust en stilte het instrument bij uitstek. Zonder dat is er al gauw te veel ruis en lawaai om de juiste toon te horen voor de ware melodie van ons leven.

Vakantie, tijd om opnieuw de klare zuivere toon te vinden die God looft en mensen in harmonie doet samenleven.

‘U gewijd zij stilte en lofzang, o God’ zingt psalm 65, een woord dat de toon mag zetten voor uw vakantie en kleur en klank geeft aan het leven.  Namens de broeders van harte toegewenst en gegund.

Abt Thijs Ketelaars

Inkleding Broeder Johannes

Op de vooravond van het feest van Johannes de Doper ontving broeder Rinus zijn habijt en een nieuwe naam: Johannes! De broeders zijn blij dat er weer een broeder zijn noviciaat kan beginnen. Hierbij delen we wat fragmenten van dit moment en de liturgie.

 

Abt: dit is de Regel (van Benedictus) waaronder je wilt dienen. Als je haar kunt onderhouden, treed dan in. Als je haar niet kunt onderhouden, ga dan vrij heen.

Postulant: Niet uit eigen kracht maar door Gods barmhartigheid hoop en verlang ik alles wat deze Regel behelst te onderhouden.

 

Abt: als een teken van ontvangst in onze gemeenschap, zullen we met u het gebaar vernieuwen van Christus, die de voeten van zijn leerlingen gewassen heeft, opdat zij bij Hem mochten horen.

Allen zingen het Ubi Caritas (waar liefde echt is, daar is God) tijdens de voetwassing.

 

 

Abt: Moge de Heer u ontdoen van de oude mens met zijn daden.

Monniken zingen: bekleed u met de nieuwe mens en houdt u naar de Heer gewend; maakt u gereed en blaakt van vuur; verwacht Zijn uur!

Vader Abt doet de novice het Habijt aan en zegt: Moge de Heer U bekleden met de nieuwe mens, die naar Gods beeld is geschapen in ware gerechtigheid en heiligheid.

Novice: Amen

Vader Abt doet de riem om, en zegt: moge de rechtvaardigheid uw riem zijn en u eraan herinneren dat een ander u zal omgorden en leiden waar naartoe u niet wil.

Novice: Amen

Vader abt legt het scapulier over zijn schouders en zegt: ontvang het juk van onze Heer Jezus Christus dat zacht en licht is.

Novice: Amen

Vader Abt: laat ons bidden; God Gij zijt oorsprong van elke roeping. Hoor ons gebed voor broeder Johannes en sterk hem met de gaven van uw Geest, dat hij meer en meer Uw weg met hem leert kennen en gaan. En bevestig ons allen in de dienst die ons is toevertrouwd in het midden van Uw kerk. Door Christus onze Heer.

Allen: Amen.

Daarna geeft de gemeenschap de vredeskus aan de novice, van de oudste tot de jongste.

 

In de leerschool van Sint Benedictus

Gerard Mathijsen, jarenlang vader-abt van onze Abdij, introduceerde Anselm Grün destijds in Nederland door zijn eerste bestseller ‘Spiritualiteit van beneden’ te vertalen. Nu komt hij met een nieuwe ontdekking.
Broeder Gerard bezocht enkele jaren geleden de Abdij van Quarr op het eiland Wight aan de zuidkust van Engeland. Daar las hij een inspirerende kennismaking met de Regel van Sint Benedictus, geschreven door hun abt Xavier Perrin. Als benedictijner monnik kent Gerard Mathijsen de Regel als geen ander en toch is hij verrast door de diepte van dit boek over de Regel. Daarom vertaalde hij deze uitgave en voegt daar een voorwoord aan toe. Het is een uitnodiging voor iedere lezer om nieuwe lessen te leren uit de Regel van Sint Benedictus.

Het boek is verkrijgbaar in de boekwinkel van de Abdij van Egmond.

  € 19,95
De nieuwste aanwinsten in de boekwinkel deze maand.

Dag-retraite met Benoît Standaert

Op vrijdag 26 augustus 2022 geeft de benedictijn Benoît Standaert een dag-retraite in de Benedictushof. Benoît Standaert is monnik en Bijbelkenner en geeft regelmatig lezingen over spiritualiteit en levenskunst.

De basis van de dag-retraite is zijn nieuwe boek:
Neem het Kind en zijn Moeder, de engel, Jozef en Maria of het prille begin van het oude Jezusverhaal’.

Kijkt u voor verdere informatie en deelname bij Bezinningsaanbod op onze website.

In onze boekwinkel vindt u nog meer boeken van Benoît Standaert:

  € 9.99     € 25.99

1100 jaar religieus leven

De Abdij van Egmond viert 1100 jaar religieus leven. Tegenwoordig woont een kleine groep monniken in de abdij. Wat is de toekomst van deze plek waar al eeuwen wordt gebeden?

Interview Stijn Fens (verschenen in Trouw 9 juli 2022)

Als je niet zou weten wat zich achter de heg afspeelt, zou je er op deze mooie zondagochtend op je recreatieve fietstocht zo maar langsrijden. Het is feest op de Sint-Adelbertusakker in Egmond-Binnen. Een idyllische plek aan de rand van de duinen, genoemd naar de heilige Adelbert die in deze streek ooit het christendom aan de man bracht en verschillende mensen op wonderbaarlijke wijze zou hebben genezen. Samen met Willibrord zou hij vanuit Ierland in de achtste eeuw de overtocht hebben gemaakt. Hij stierf rond 740. Rond zijn graf ontstond een cultus die nog altijd voortduurt.

Op deze laatste zondag van juni wordt zijn feestdag gevierd en dat gebeurt deze keer extra feestelijk. Dit jaar is het 1100 jaar geleden dat het gebeente van Adelbert hier op deze akker werd opgegraven en overgebracht naar een kerkje iets verderop. Het begin van het religieus leven hier in Kennemerland dat nog altijd wordt belichaamd door een kleine groep benedictijner monniken die dag in dag uit bidden en werken onder bescherming van hun patroon.

Stukje van de rechterarm
De klapstoeltjes op de akker zijn bijna allemaal bezet. Links, onder de bomen, zitten de leden van Fanfare Eensgezindheid uit Egmond-Binnen in hun blauwe pakken, die de mis zullen opluisteren met hun muziek. Het is te doen in de kapel. Achter het altaar staat Ad van Luyn, emeritus bisschop van Rotterdam, met naast hem vader-abt Thijs Ketelaars. Zijn medebroeders van de Sint-Adelbertabdij zijn niet ver. Drie van hen vormen een schola, een koor, anderen zitten de verspreid tussen de kerkgangers. Het is toch vooral hun feest.

Voor de kapel staat een kistje met daarin delen van de rechterarm van Adelbert die deel uitmaken van zijn relieken. Straks na de viering zal het in een plechtige processie weer naar huis worden gebracht volgens dezelfde route als elfhonderd jaar geleden.


Feestelijke mis op de Sint-Adelbertusakker vlak bij de abdij in Egmond gevolgd door een processie.

Omkijken naar anderen
“Adelbert spreekt aan door zijn alledaagsheid”, zegt broeder Thijs een paar dagen voor het grote feest. We zitten in de tuin van de abdij. De abt praat zacht en kiest zijn woorden zorgvuldig. “Er wordt nu veel gesproken over missionair zijn, parochies moeten missionair zijn, en gelovigen moeten leerlingen van Christus worden. Adelbert heeft ons geleerd om gewoon het evangelie te leven. Omkijken naar anderen, dat is het. Dat wil deze Abdij ook doen.”

De naam van Adelbert en alles waar hij voor staat leeft nog in Egmond en ver buiten de dorpsgrenzen. Daarom is er nu een magazine dat zijn naam draagt. Een eerbetoon aan 1100 jaar bidden en werken op de plek die hij met zijn leven en faam ingrijpend heeft getekend. “We willen met het tijdschrift laten zien dat hier samen met en rond de monniken wordt geleefd en gewerkt aan een gastvrije en evangelische plek.”

Broeder Thijs woont al 55 jaar in de Abdij. Al jong had hij roeping tot het religieuze leven. Hij wilde bidden in een groep, maar ook met z’n handen werken. Het aloude benedictijnse adagium ‘Ora et labora’, bid en werk. Dus maakte hij een rondgang langs benedictijnenabdijen in Nederland. “Ik vond het aanvankelijk vreselijk hier in Egmond. Dat grote gebouw en dat vlakke land eromheen. Na een jaar heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Thijs, waarom treed je in? Treed je in het voor het gebouw of voor een groep monniken met wie je wil samenleven? Nee, voor de mensen’, was mijn antwoord. Toen ben ik hier ingetreden en ben er nog elke dag gelukkig.”


De broeders van de abdij gaan voorop met het processiekruis en de lantaarns.

Elf broeders
Twee jaar is hij nu abt. “Je moet midden tussen de broeders staan, maar je hebt wel – en dat is soms lastig – een eigen verantwoordelijkheid. Die mag je niet ontlopen. In sommige gevallen is de laatste beslissing aan jou.” Hij vertelt dat mensen hem vaak vragen met hoeveel monniken ze zijn, beter gezegd: nóg zijn. Vindt hij dat een leuke vraag? Hij wacht even met antwoorden en wijst op een haas die even verderop de tuin doorkruist. “Dat is geen leuke vraag, want je kunt niet zeggen dat je met z’n twintigen of dertigen bent. We zijn met tien broeders hier. Ik moet zeggen elf, want juist vandaag wordt er een nieuwe broeder ingekleed. We hebben gelukkig nog een aantal relatief jonge broeders, jong in monastieke zin dan.”

Een abdij heeft van oudsher iets van een vrijplaats voor zinzoekers, maar is er ook voor degenen die denken het al gevonden te hebben. Een vluchtheuvel, niet strak ingebed in de hiërarchie van de katholieke kerk met haar bisschoppen en alle regels. “Uitnodigend kerk zijn”, benoemt broeder Thijs het spirituele DNA van de Sint-Adelbertabdij. “We zetten de deur open en zeggen uitdrukkelijk niet: ‘Jij mag wel naar binnen en jij niet’. Onze vieringen en gebedsmomenten zijn openbaar en hier komen mensen van allerlei slag. Katholieken, protestanten, oudkatholieken en God weet wat. Als het om de communie gaat, hanteren wij een evangelisch beleid. Als iemand in het sacrament gelooft, gaan wij niet tussen de Heer en de communicant staan.”

Ademen
Het gastenhuis van de abdij zit altijd vol. In die zin waren de coronajaren zwaar. Juist op zo’n moment is gastvrijheid zo nodig. Broeder Thijs: “Mensen komen hier voor een paar dagen rust. Even weg uit de hectiek en het lawaai. Velen komen ook om zich bij ons gebed aan te sluiten. Niets is hier verplicht. Je mag hier ademen. In die vrijheid, ver weg van alles, gebeuren er mooie dingen.”

Maar abdijen zijn tegenwoordig meer dan alleen plekken om te bidden en om God te vinden. Het zijn kleine bedrijven geworden en dat geldt ook voor de abdij van Egmond. De kost moet verdiend worden. Zo heeft de Sint-Adelbertabdij de ‘Benedictushof’, gelegen achter de abdij, waarin een kaarsenmakerij, een kunstatelier, een grote abdijwinkel en een horecagelegenheid is ondergebracht. “Hopelijk trekt het weer aan na corona”, zegt broeder Thijs.

Bij het bestieren van al deze wereldse zaken wordt de abt geholpen door een aantal vaste medewerkers van buiten en tientallen vrijwilligers. Ze verkopen boeken in de abdijwinkel, helpen bij de productie van de kaarsen of werken in de tuin. “Alleen de tuinploeg bestaat al uit ruim twintig mensen. Ze zijn niet allemaal katholiek. Ze hebben iets met ons als monniken. Zonder dat ze hier nou de kerk platlopen, vinden ze dat wat wij doen belangrijk is. Ze hebben voeling met deze plek, er hangt een specifieke sfeer. Dat komt natuurlijk door de prachtige natuur om ons heen. Aan de andere kant: als hier duizend jaar wordt gebeden, doet dat iets met een plek.”


De processie voert door Egmond-Binnen

Perkamenten briefjes over vriendschap
Terug naar die zondagochtend en de feestelijke viering op de Adelbertusakker. Naarmate die voortduurt komen er nog mensen aanfietsen. Het heeft iets informeels. Na een uur is het klaar, wordt de zegen gegeven en met een aantal strikte aanwijzingen de processie gevormd. Voorop broeders van de Abdij met het processiekruis en lantaarns. Daarachter de eerste voorbidder, de net ingeklede broeder Johannes, daarachter het eerste deel van de aanwezigen en vervolgens misschien wel het belangrijkste: de schrijn met de relieken van Adelbert.

Die schrijn wordt gedragen door kinderen van de plaatselijke basisschool. Dat is best nog een zware last. Zij dragen namelijk ook nog een eigen soort van relieken mee. Perkamenten briefjes met daarop teksten over vriendschap die ze met hun klasgenoten tijdens een speciaal ‘Adelbert-project’ hebben geschreven. Achter de kinderen volgen dan nog de voorgangers, onder wie broeder Thijs, de Fanfare ‘Eensgezindheid’, een tweede voorbidder en de rest van de aanwezigen.


De schrijn wordt gedragen door kinderen van de plaatselijke basisschool. 

Gelukkige gemeenschap
En zo trekt de biddende stoet van een paar honderd meter over de Sint-Adelbertusweg door het vlakke land, verwonderd gadegeslagen door de mensen langs de kant. Het geluid van de processie komt en gaat en verandert om de paar meter van karakter. Zo hoor je op het ene moment een flard van een gebed, en later het bescheiden koper van de fanfare. Maar altijd is er het geluid van stevige schoenen en sandalen op het wegdek. Even wordt het spannend als de drukke provinciale weg moet worden overgestoken, maar in gele hesjes gestoken Bhv’ers zorgen ervoor dat de stoet veilig aan de overkant komt. Een paar minuten later is Adelbert weer thuis in de Abdij en wordt er koffiegedronken tijdens een tuinconcert. Een gelukkige gemeenschap is bij elkaar.

Toch heeft broeder Thijs wel zorgen. Niet alleen over de vitaliteit van de groep, maar ook over de kosten van het imposante gebouw. Dat is een financiële last. “Kloosters zijn belangrijk voor de kerk en samenleving. Ik hoop dat dit charisma levend blijft. Dat hier mensen blijven leven en bidden. De groep hoeft niet per se groot te zijn, maar er is een grens om zo’n plek van gastvrijheid open te houden.”

“Ik hoop dat we allerlei mensen, zoals vrijwilligers en kerkgangers, als cirkels rond ons als monniken kunnen blijven verzamelen. Zo krijg je een soort alternatieve parochie. Aan de andere kant: ik geloof niet zo in de maakbaarheid van het leven. Bij mijn aantreden heb ik gezegd: ‘Ik ben niet degene die Egmond zal redden. Ik ben de Messias niet. Ik ben de ezel waar de Messias op zit. Hij moet zeggen waar we moeten lopen.’”

Open Tuin & Boomgaard

Op 10 september openen de abdij en Pom de Abdijtuin en de boomgaard voor het publiek. Er zijn allerlei activiteiten zoals workshops, rondleidingen en een Markt.

We hebben workshops voor biologisch tuinieren en biologische creativiteit, stiltewandelingen en tips voor al uw fruitbomen. Ook kunt u tuingereedschap laten slijpen. Op de Markt kunt u groenten, zaden en eigengemaakte producten zoals jam, sappen en chutneys van eigen bodem vinden. Ook zal de winkel open zijn o.a. met afgeprijsde boeken.

Uiteraard kunt u ook gewoon een mooie route lopen door al het groen dat onze abdij omringt. Hou onze website de komende tijd in de gaten voor het programma.

Tot 10 september!

 

Overzicht van activiteiten in de komende maanden

Voorwoord Abt

Pinksteren staat voor de deur, dat is het feest van de geboorte van de kerk, mensen bewogen en bevlogen door de Geest. Heiligen nemen onder hen een bijzondere plaats in. 1100 jaar geleden werd het gebeente van Adelbert overgebracht van de akker naar de kerk in Egmond, een gedenkwaardige moment in de geschiedenis van de kerk in onze streek. Daarover preekte vader abt op 29 mei 2022 in de Nicolaaskerk in Amsterdam.

Preek in Nicolaaskerk Amsterdam
Onlangs werden door paus Franciscus 10 leerlingen van Jezus heilig verklaard. Twee van hen kregen in Nederland bijzondere aandacht. Titus Brandsma, een man van eigen bodem en een rasechte Fries. En Charles de Foucauld, een Fransman, die gisteren werd herdacht in een viering in de Mozes en Aäron, want al bijna 70 jaar hebben kleine zusters van Charles de Foucauld hier in deze stad het leven gedeeld van mensen in de marge. En ze doen het tot vandaag toe.
Twee heiligen die het evangelie hebben beleefd. Broeder Charles door universele broeder te worden van jan en alleman, levend met en tussen de mensen, zonder vertoon en zonder de krant te halen. En Titus met een scherpe blik en een grote gevoeligheid voor de waardigheid van elk mens, want allen zijn kinderen van God. Die twee tonen ons dat heiligheid niet iets is van buitengewone prestaties of hemelse visioenen, maar dat trouw in het alledaagse en aandacht voor het wezenlijke er de ziel van uitmaken.
Alle tien die twee weken geleden in Rome werden heilig verklaard, staan in een rij die terugreikt tot aan het begin van de kerk. Uw kerkgemeenschap hier heeft het afgelopen jaar zijn eigen patroon opnieuw voor het voetlicht geplaatst. Nicolaas is Titus en Charles zo’n 1700 jaar voorafgegaan, maar zijn gedachtenis en zijn naam is nog springlevend. Hij was een redder in de nood en een mensenmens om het met de woorden van uw onlangs overleden pastor Joop Stam te zeggen. Nicolaas, hij vraagt erom in het Amsterdam van vandaag nagevolgd te worden, niet in een publiekscampagne, maar op de manier van Nicolaas: in het verborgene, in zorg voor kleine mensen, die geen nummer zijn, maar een naam en gezicht hebben. Een simpel gebaar, een moment van stilstaan en aandacht geven, een vriendelijke blik, een belangstellende vraag, het maakt een wereld van verschil. Lezen wij niet in het evangelie over het geven van een beker koud water en het reiken van een bete broods.
In de eeuwen tussen Nicolaas en Titus en Charles zijn er talloze andere vrouwen en mannen geweest, die jezus hebben nagevolgd. Een van hen is Adelbert, die in Kennemerland, vanouds het hart van ons bisdom, heeft geleefd. Hij was metgezel van Willibrord bij zijn komst op het eind van de 7e eeuw. Op 15 juni van dit jaar 2022 is het 1100 jaar geleden dat het gebeente van Adelbert werd opgegraven en overgebracht naar de houten kerk die graaf Dirk II in Egmond voor hem bouwde. Ik kan daar nu niet over uitweiden, maar dit wil ik nog met u delen: Al die eeuwen door is de gedachtenis van Adelbert bewaard gebleven en doorgegeven, tot op vandaag. Want Adelbert was een mensenmens zoals Jezus: hij leefde met en onder de mensen, en niet boven hen. Hij deelde hun bestaan, bad met hen, luisterde naar hun verhalen en leefde zo het evangelie. En op die manier ontstond ook de vriendschap met de Egmonder Eggo. Zij zaten aan tafel kort voor Adelberts vertrek overzee. Zou hij nog terugkeren? Ja, Eggo, als deze appelpit die ik nu in het vuur gooi een boom is en vrucht gaat dragen, ben ik er weer. En zo geschiedde. Déze appel is geen oorzaak van scheiding en vervreemding zoals bij Adam en Eva, maar teken van hoop en liefde die vuur en water trotseren.
Adelbert, Titus, Charles en Nicolaas, mensen om na te volgen, zodat over 1100 jaar nog verteld wordt dat in 2022 dankzij de leerlingen van Jezus ieder in deze stad een naam en een gezicht kreeg. Zo moge het zijn. AMEN.

Abt Thijs Ketelaars

Herinnering aan broeder Erik

Op 30 april 2022 overleed onze geliefde broeder Erik. Velen van u zullen hem kennen als de actieve en creatieve manager van Benedictushof. Erik was ook een zeer gewaardeerd lid van de webredactie, die maandelijks o.a. deze nieuwsbrief verzorgt. Zijn professionele en kritische inbreng in de vergaderingen op donderdagochtend wordt zeer gemist. Op donderdag 5 mei werd hij begraven op ons kloosterkerkhof. De uitvaart is hier terug te kijken op ons YouTube kanaal. Ook kunt u de preek die vader abt uitsprak tijdens de uitvaart nalezen. Broeders en medewerkers maakten een mooie herinnering aan broeder Erik.

1100 jaar Monastiek leven in Egmond.

Een jubileumjaar begint!!!
Dit jaar is het op 15 juni precies 1100 jaar geleden dat het gebeente van de Heilige Adelbert vanuit zijn grafkapel werd overgebracht naar het kleine houten klooster van zusters dat door Graaf Dirk I gebouwd was op een van zijn landgoederen. Dit was op de plaats van de huidige Abdij.

Activiteiten rondom 1100 jaar Monastiek leven in Egmond.

Sint Adelbert is rond 690 in deze streek gekomen met Sint Willibrord om hier het geloof te verkondigen. Terwijl Willibrord de Nederlanden doortrok is Adelbert al snel gesetteld in het Kennemerland. Hij was een echte Pastor voor de dorpelingen en is ook altijd in Egmond en Heiloo gebleven. Hij leefde het geloof letterlijk voor. Toen hij stierf in 740 werd Adelbert begraven te midden van zijn mensen en zijn graf is ook altijd in ere gehouden.
Rond 920 stond er een klein klooster op ongeveer 1 kilometer afstand van het graf van Adelbert. In dit klooster, dat was gesticht door Dirk I Graaf van Holland, en werd bewoond door zusters, werd gebeden voor de stichters.

Een van de zusters, Wilfsit genaamd, kreeg omtrent 922 tot drie keer toe een visioen van een man die haar vroeg om zijn gebeente op te graven en het over te brengen naar het klooster. Na de Graaf en de Bisschop van Utrecht geïnformeerd te hebben werd op 15 juni 922 het graf van Adelbert geopend om zijn lichaam naar het klooster over te brengen. In het levensverhaal van Sint Adelbert dat in opdracht van de Aartsbisschop van Trier, een zoon van Graaf Dirk II, op schrift werd gesteld lezen wij het volgende;

“Bij die gelegenheid is er onder de grafkist een bron gevonden met wonderlijk helder en doorzichtig water, die tot op de huidige dag het vermogen heeft behouden velen te genezen die de hoop eigenlijk al hadden opgegeven. En toen men ook de kist hadden geopend, kon men zien dat de wade waarin het heilige lichaam was gewikkeld niet was aangetast door enig bederf en verrotting: hieruit bleek de levenskracht van de overledene”

Zo werd het lichaam van Sint Adelbert overgebracht naar het klooster van de zusters en daar in de kapel geplaatst.

Deze gebeurtenis is dit jaar dus 1100 jaar geleden. En om dit te gedenken, en te vieren natuurlijk, zullen er dit jaar enkele momenten zijn waarbij wij als communiteit stil zullen staan bij deze feestelijke gebeurtenissen.

Activiteiten rondom 1100 jaar Monastiek leven in Egmond.

 

Nieuwsbrief

Schrijf u vrijblijvend in en blijf op de hoogte van de activiteiten van Abdij van Egmond.

We respecteren uw privacy. Sint-adelbertabdij zal uw e-mailadres nooit delen met derden.
© 2022, Abdij van Egmond Algemene voorwaarden