In Memoriam: broeder Frans Berkelmans
Broeder Frans moeten we missen, maar de boeken over poëzie die hij heeft geschreven, hebben we wel! Van buurvrouw Alie krijg ik En de vis is teken (uit 2010) doorgespeeld. Zij was tandarts-assistente en heeft broeder Frans jarenlang in haar praktijk gehad. ‘Zo’n aardige man!’
In het geschenk van Alie vind ik tot mijn vreugde broeder Frans’ verhaal over het gedicht Ichthus Eis Aiei van Guido Gezelle. Daarover heeft Jan Molleman, die al 48 jaar oblaat van de abdij is, mij eens verteld dat broeder Frans’ conferentie over dit gedicht een van de hoogtepunten uit zijn oblatenleven was.
Natuur
Deze zomer ben ik voor de hitte gevlucht in de biografie en het dichtwerk van Guido Gezelle (1830-1899). Van deze dichter had ik eerder nauwelijks wat gelezen, omdat hij schrijft in een soms weinig uitnodigend West-Vlaams dialect. Maar daar wen je toch snel aan, blijkt, en dan leert Gezelle je de natuur en haar verre Schepper kennen op een manier die je hele wezen verfrist.
Het gedicht dat broeder Frans bespreekt, is niet moeilijk. Ichthus eis aiei beschrijft een stil en rimpelloos water, door de zon tot spiegel gemaakt, met daarin een vis, zonder haar, zonder handen en voeten, met ogen die nooit huilen en vinnen die hem heen en weer laten gaan, stil en de onschuld zelve. In de slotregel vergelijkt Gezelle de vis met Christus, en dat begrijp ik niet direct. Daar mis ik de menselijke kant van Jezus, met handen en voeten en tranen.
Symbool van Christus
Een van de geschenken die broeder Frans ons heeft nagelaten is dit essay. Antiquarisch is het nog ruim voorhanden voor een paar euro. Ik pak er een klein stukje van uit. ‘Gezelle voert zijn lezer geleidelijk naar een dieper verstaan van de Vis die Christus is’, schrijft broeder Frans. In Gezelles tijd, halverwege de negentiende eeuw, was er plotseling een enthousiaste belangstelling voor het teken van de vis als symbool van Christus, door een vondst, in 1839, van brokstukken marmer op een oude begraafplaats in Autun in Frankrijk. ‘Goddelijk geslacht van de hemelse Vis, bewaar uw hart in heiligheid’ is de eerste zin van het gedicht. En de vijfde en zesde regel verwijzen naar de eucharistie: ‘Beijver u het honingzoete voedsel van de Heiland der heiligen te ontvangen door met vreugde te eten en drinken van de Vis die gij op uw hand houdt.’ De negentiende-eeuwse katholieken die uit hun schuilhoeken te voorschijn kwamen, vonden ook bij de kerkvaders het vergeten beeld van de vis weer terug. Guido Gezelle, toont broeder Frans aan, heeft zich geïnspireerd gevoeld door de vondst van het gedicht op de brokken marmer.
Schuldig tekort
Het begin van Gezelles gedicht, schrijft broeder Frans, gaat over het intense verlangen van de mens naar zuiverheid en rust en eenvoud, naar Zijn zoals de Schepper. Maar in de tweede helft van het gedicht, en nu laat ik broeder Frans aan het woord: ‘openbaart zich een nood aan de Ander, waaraan alleen in communio met de ander kan worden tegemoetgekomen. Leven vanuit de confrontatie met Christus – dat is leven in navolging van Hem – is immers noodzakelijkerwijs ook frustrerend. Het brengt het tekort aan het licht in de wijze waarop men zijn relatie tot God en de evenmens gestalte geeft. Dit schuldig tekort drijft de in Christus gedoopte telkens en telkens weer naar de tafel van de Heer, waar verzoening en nieuwe kracht wordt gevonden om ondanks ervaren falen toch weer het leven met anderen tegemoet te treden.’ Wie dit leest, begrijpt broeder Frans, en voelt zichzelf begrepen.
Renée Braams











