Nieuws

Nieuwe workshop: kaars decoreren bij de Benedictushof

Creatief bezig zijn in de rust en sfeer van de Abdij van Egmond? Tijdens deze gezellige workshop bij de Benedictushof ga je zelf een applicatie schilderen en daarmee jouw kaars decoreren. We hebben een grote variatie aan applicaties in verschillende thema’s en verschillende kaarsen die daarbij passen. Je mag zelf kiezen welke combinatie hiervan jij gaat bewerken.

Onder begeleiding leer je de technieken om jouw kaars helemaal naar eigen smaak te maken. Natuurlijk mag je jouw unieke creatie na afloop mee naar huis nemen.

Programma:
10.30 uur – ontvangst met koffie, thee en iets lekkers
11.00 – 12.30 uur – kaars beschilderen
12.30 – 13.15 uur – lunch met soep en een broodje
13.15 – 14.00 uur – afwerken van de kaars

Locatie:
Benedictushof
Vennewatersweg 27a
1935 AR Egmond-Binnen

Data:
Vrijdag 26 juni
Vrijdag 25 september

Kosten:
€30,- exclusief de kaars
De kaars reken je op de dag zelf af.

Aantal plaatsen:
Er zijn 10 plekken beschikbaar.
Bij minimaal 5 aanmeldingen gaat de workshop door.

Aanmelden:
Aanmelden kan via mail: abdijkaarsen@abdijvanegmond.nl.
Bij inschrijving wordt een aanbetaling van €30,- gedaan.

Gun jezelf een ontspannen en creatieve dag op een bijzondere plek en ga naar huis met een prachtige kaars!

Groetjes uit Italïe! Inmiddels ben ik, broeder Kleopas, in Assisi We verblijven in het klooster van San Guiseppe van Benedictinessen. Ondanks dat de Franciscanen die hier het straatbeeld bepalen niet zo contemplatief lijken, is Assisi een betere plek van bezinning dan Rome. De uitzichten en luchten zijn altijd vlakbij. Hierbij een kleine Pelgrimstocht in beeld van mijn omzwervingen de afgelopen tijd. Nog even en dan ben ik weer thuis in Egmond!

PAX et Bonun!

br. kleopas

Klik hier voor een kleine Pelgrimage in beeld

  Gave van de Geest

Juist in deze dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren waar wij bidden om de Geest vond de presentatie plaats van het boek van Isaac Slater: Oordeel over niemand. Woestijnwijsheid voor een gepolariseerde wereld. Dat kon  niet beter. Want niet oordelen, is dat niet bij uitstek een vrucht en werk van de Geest, die leven geven wil? In een samenleving waar van hoog tot laag oordelen en veroordelen aan de orde van de dag is en de wereld tot een woestijn wordt, wordt ons in dit boek verslag gedaan van een andere weg. De geest van oordelen en veroordelen verschilt hemelsbreed van de Geest waar om wij dezer dagen bidden. Dat is er niet een van afgunst, van woede, ruzies en partijschappen, integendeel, dat is er een van liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid en zachtheid. Daarmee valt een nieuwe samenleving op te bouwen. Als we daar nu eens voor zouden kiezen, zouden bidden ook, want het vergt een omslag in ons denken en doen, van hoog tot laag. Dat is niet iets van een dag, maar iets van lange adem, Gods adem. Hij wil hem graag geven, elke dag weer. Laten wij er ruimte voor maken, en beginnen wij er vandaag mee. Dan is er toekomst voor onze wereld en zal de woestijn  gaan bloeien.

“Kom o Geest, vervul ons hart met licht en ontsteek in ons het vuur van uw liefde”.

Abt Thijs Ketelaars osb

Wachten met De Wachter

‘Wachten’ van Dirk de Wachter is een aangenaam pleidooi voor bedachtzaamheid. In vijftien korte hoofdstukken vertelt hij het verhaal van zijn leven, waarin wachten een belangrijke rol speelt. Het brengt hem niet niks: kwaliteit, schoonheid en betekenis. Hij geeft bescheiden aan dat zijn boek geen omgevallen boekenkast mag zijn vol citaten van andere schrijvers. Deze citaten versterken naar mijn mening juist zijn verhaal. Juist omdat die andere schrijvers, meest dichters, door hun dichterlijke taal het moeilijk zegbare zegbaar, voelbaar kunnen maken.

Belang van dichters

Juist die dichters zijn goed in wachten… De Wachter verwijst naar Herman de Coninck: “poëzie is een kwestie van wachten”. Ze vragen je om traag te lezen, te herlezen, nog eens te lezen, de woorden tijd geven. Poëzie helpt in elk geval mij om als bezig baasje weer rustig te worden. Poëzie als een soort medicijn. Je gaat er beter van lezen. Wandelen helpt De Wachter ook om te vertragen. Hij is dat steeds meer gaan doen. Niet enkel vanwege de lagere snelheid op zich, maar ook omdat je beter je omgeving kan zien. Ik moet bekennen dat ik zelf enkele jaren geleden mijn racefiets heb verruild voor wandelschoenen.

Watchful waiting

In De Wachters psychiatrische, en meer in het algemeen in de medische praktijk is wachten vaak het beste om te doen, al is laten waarschijnlijk een beter begrip. Niet ‘gewoon laten’ in de zin van niets doen, maar met een scherp oog voor en op de patiënt; en in actie komen als het nodig is. In De Wachters woorden: “Wachten is na een diagnose vaak het beste als zorg” en “Wacht niet te lang, maar wacht als het kan.”

Beleefdheid

We kennen De Wachter niet per se als iemand die het benedictijns gedachtegoed is toegedaan. Maar ook zonder dat weet hij de kern daarvan te raken wanneer hij aangeeft dat wie iemand voor laat gaan de deugd ervaart van het wachten die voortkomt uit die beleefdheid. “Het jezelf niet voorop stellen. Niet het idee hebben dat je zelf belangrijker bent dan de andere, neen, doe maar eerst, het kan geen kwaad. Het is met andere woorden een levenshouding.”

Hoever is de nacht?

Een gedicht kan het moeilijk zegbare voelbaar maken. Hetzelfde geldt ook voor muziek. Hierover mijmerend kom ik terecht bij een mooie combinatie: ‘Hoever is de nacht’, een lied op tekst van Huub Oosterhuis met gebruikmaking van Jesaja 21,11-12. In het lied gaat het om de wachter die waarschuwt als een vijand de stad bedreigt. Als hij dan zegt dat de morgen komt, dan kun je daar ook op rekenen. Zowel in letterlijke als in figuurlijke zin, bijvoorbeeld in de betekenis van: er breken andere, betere tijden aan.

Hoe ver is de nacht, hoe ver,

wachter, hoe ver is de nacht?

De morgen komt, zegt de wachter,

maar nog is het nacht.

Het is een lied. Daarom mogen we de verklanking niet vergeten. Lees hierover in het bekende Liedboekcompendium: “Het lied is een voorbeeld van muzikale verkondiging, van expressie van een tekst in muziek. In dit concrete geval wordt het wachten in klank gerealiseerd. De nachtwachters wachten op het moment dat ze vanaf de stadsmuur het licht mogen begroeten. Ze vragen het elkaar op verschillende toonhoogtes. Zo van: ‘Zie je al iets komen, iets dagen?’ Zie de over elkaar heen buitelende stemmen. Wachten… Wachten… Ja! Nee, nóg niet!.” En vergeet niet te luisteren:

Tot slot

Terug naar ‘Wachten’. De boeken van De Wachter zijn net zo aangenaam om te lezen, als het is om te luisteren naar zijn presentaties of interviews met hem op radio of tv. Het aangenaam lezen wordt bovendien  versterkt door de fraaie illustraties van Paul Verrept. Tot slot het bijna onvermijdelijk advies: wacht niet met het lezen van ‘Wachten’ van De Wachter.

Michiel Oosschot

Bekijk hier alle nieuwe aanwinsten van onze boekwinkel 

Vrijwilligers dag Abdij van Egmond bij Brouwerij Egmond

Op maandag 11 mei hebben de vrijwilligers van de Abdij van Egmond samen met de broeders een prachtige dag beleefd bij Brouwerij Egmond, de brouwerij waar de bekende Sancti Adalberti bieren worden geproduceerd.

Tijdens deze gezellige vrijwilligers dag kregen we een interessante rondleiding door de brouwerij en ontdekten we meer over het ambachtelijke brouwproces achter deze bijzondere abdijbieren. Daarna genoten we samen van een heerlijke barbecue en natuurlijk mocht een goed glas Sancti Adalberti bier niet ontbreken.

Het was een dag vol ontmoeting, gezelligheid en verbondenheid. Wij danken alle vrijwilligers en broeders voor hun komst en enthousiasme. Ook willen wij Brouwerij Egmond hartelijk bedanken voor de gastvrijheid en alle inspanningen om deze mooie dag mogelijk te maken.

We kijken nu alweer uit naar het volgende gezamenlijke uitje!

Lijkt het jou ook leuk om vrijwilliger te worden bij de Abdij van Egmond of de Benedictushof? Nieuwe vrijwilligers zijn van harte welkom. Samen met de broeders vormen we een warme en dynamische gemeenschap waar veel wordt georganiseerd en beleefd.

Kom gerust eens langs bij de Abdij of de Benedictushof om de sfeer eens te proeven, je bent van harte welkom!

THUISKOMEN BIJ DE HEILIGEN

De heiligen over wie de broeders elke dag in de refter lezen, voor de soep wordt opgediend, zijn een voorbeeld, voor iedereen die katholiek is. Toch stuit ik altijd op een punt waarop ik de heilige niet meer kan begrijpen, treurig genoeg.

Ik heb het voorrecht gekregen een stuk of driehonderd heiligen goed te leren kennen. De broeders hebben mij namelijk gevraagd de nieuwe heiligenstukjes te schrijven, die in de refter dagelijks worden voorgelezen. Het oude Egmondse martyrologium hing letterlijk en inhoudelijk uit zijn voegen.

Het schrijven was een reis door de kerkgeschiedenis, een reis van bewondering en verwondering en dan steeds weer: ik kan deze manier van Jezus navolgen niet vatten…

IJskoude cel

‘Ik zou alle martelingen willen verduren die de martelaren hebben ondergaan’, schrijft Teresia van Lisieux in haar autobiografie, om daarna in detail te treden over wat Sint Agnes, Sint Cecilia en andere eerste martelaressen van het jonge christendom is aangedaan. Teresia verlangt ernaar dat lot te ondergaan, schrijft ze, rillend in haar ijskoude kloostercel, zittend op haar bedje van stro.

Troost van medezusters was er nauwelijks en de priorin had alleen maar kritiek. Vijftien jaar was ze nog maar, Teresia, toen ze met onnavolgbare beslistheid koos voor het klooster.

Roze wolken

Waarom Teresia het lot van de grote martelaars voor het christelijk geloof zou willen ondergaan, begrijp ik alleen voor zover het een breken uit je eigen cocon is. Dat stemt wel nederig. Toch is Teresia een van de meest geliefde heiligen: haar autobiografie is in bijna zestig talen vertaald en heeft miljoenen harten geraakt. Het leest als een kinderboek vol bloemetjes en familiegeluk en roze wolken en dan, net zo eenvoudig en direct, over de vreselijkste ontberingen, en dan óók nog over de nachten en dagen waarin ze God kwijt is, op weg naar haar dood.

Maar, in de geloofsleer die Teresia ons heeft nagelaten, kunnen we haar zomaar wél volgen. Die noemt ze haar ‘kleine weg’. In haar autobiografie schrijft ze dat ze op zoek was naar een lift die haar met een flinke vaart op zou tillen naar Jezus. Die vond ze in het heel klein willen zijn. In Jesaja 66:13 vond ze wat God geeft aan kleine mensen: ‘Zoals een moeder haar kind liefkoost, zo zal ik u troosten.’

We kunnen met Teresia’s leven van hulpeloosheid stap voor stap meeleven, omdat ze op verzoek van haar priorin haar levensverhaal heeft opgeschreven, toen eenmaal duidelijk was dat ze niet lang zou leven. Ik geloofde in Gods liefde heet het boek en het ligt gewoon in de abdijboekhandel.

Teresia stierf op haar 24ste aan tuberculose, omringd door haar medezusters karmelietessen die allemaal dol waren op de kinderlijke blijheid die ze behield, ook tijdens de benauwdheid en het grote lijden op haar sterfbed.

Klein taakje

Ik ben blij dat ik Teresia heb leren kennen, en aan het eind van haar boek denk ik dat ik haar offers toch meer begrijp, al durf ik dat haast niet op te schrijven. Ik denk dan aan een scène in de koude kloostergang waar Teresia loopt met een oude, mopperende zuster die ze ondersteunt. Ze heeft een fantasie over een warme salon waar elegant geklede meisjes lachen en elkaar complimentjes maken. Ineens verlichtte de Heer haar ziel met de stralen van de waarheid, schrijft Teresia. Die waarheid is dat ze haar kleine taakje van naastenliefde niet zou willen ruilen voor duizend wereldse feesten.

 tekst Renée Braams

Christelijk geloof en politiek, de paus en de president van Amerika, ze raken elkaar en ze botsen soms met elkaar. Er zijn plaatsen waar, in een vrije en open dialoog, politieke verantwoordelijkheid wordt genomen op grond van levensbeschouwing en geloofsovertuiging. Er zijn andere plaatsen waar religie en godsdienst mensen van elkaar vervreemden en instrumenten worden van geweld, onrecht en onderdrukking.

In dit nummer van Benedictijns Tijdschrift schrijft Eric Holterhues, lid van de Eerste Kamer voor de ChristenUnie, over wat hem beweegt om als katholiek christen politiek bezig te zijn en hoe m.n. het katholiek sociaal denken hem inspireert om te reflecteren en te handelen op basis van waarden.

Kloosters komen ongewild terecht in gebieden van conflict en oorlog. In twee verslagen van monastieke communiteiten ‘in de frontlinie’, in Israël/Palestina en Oekraïne, lezen we wat oorlogsgeweld betekent voor deze gemeenschappen, hoe ze geestelijk en materieel proberen te overleven en ondanks alles blijven getuigen van dialoog, gastvrijheid en hoop.

Charles van Leeuwen reflecteert in een persoonlijk verhaal over de impact van hedendaagse geopolitieke conflicten in het leven van alledag, in eigen omgeving: op het werk, in de parochie, in kloosters, in onderlinge contacten.

Tenslotte is er, naar aanleiding van het achtste eeuwfeest van de transitus, het sterven van Franciscus van Assisi (1226-2026), een beschouwing van de kapucijn Roberto Pasolini, sinds 2024 de predikant van de paus, over de manier waarop Franciscus van Assisi missionering opvatte en voorleefde als een proces van ontvangen, luisteren en dienstbaarheid.

Veel lees plezier!

De Redactie

INHOUDSOPGAVE: 

Politiek: dienst aan gemeenschap. Over politiek vanuit christelijke waarden, katholiek sociaal denken en benedictijnse wijsheid door Eric Holterhues

Zaden van hoop midden in ‘t lijden door Maria Liudmyla Kukharyk OSB

Klooster bij de muur: Bethlehem door Benedictinessen van klooster Emmanuel te Bethlehem

Als oorlogen ons omringen door Charles van Leeuwen

Missionering in Franciscus’ geest door Roberto Pasolini OFMCAP.

Graag presenteren we weer drie mooie retraites in ons bezinningsaanbod. Oktober is een mooie maand voor verstilling, concentratie en bezinning. De natuur, die momenteel in prachtig frisgroen ontwaakt en sprankelt, en zich siert met prachtige kleuren en geuren, is straks in oktober weer op inkeer gericht. De geuren en kleuren zijn donkerder en van een andere intensiteit. Van 1-4 oktober is er de Stilteretraite waarin de stilte centraal staat. Tijdens deze retraite maakt je kennis met de abdij, de heilzame werking van het ritme van de getijden en de Benedictijnse spiritualiteit. Ook is er veel tijd voor jezelf. Om te rusten, te wandelen, te lezen, om te zijn. De stilte is veel aanwezig, maar praten mag ook. Ben je nog nooit in een klooster geweest, ben je nog nooit op retraite geweest, wil je ervaren wat de stilte kan doen of ben je bijvoorbeeld geïnteresseerd in de kloosterspiritualiteit?  Dan is deze retraite zeer geschikt.

Van 5 tot 8 oktober is er voor de tweede maal de retraite ‘Een beetje monnik‘ onder begeleiding van Charles van Leeuwen. Dit is een retraite voor mensen die misschien al ‘iets’ met het klooster hebben. Je voelt je erdoor aangetrokken, komt er wel eens of hebt wellicht een monnik of zuster in je vriendenkring. Misschien voel je je zelf ook wel een ‘beetje monnik’, of herken je in het kloosterleven dingen die voor jou van waarde zijn. Enkele dagen in het klooster bieden de kans de kennismaking met het klooster te verdiepen en te onderzoeken wat je thuis, in je eigen leven, met de spiritualiteit van het klooster zou kunnen doen?

Van 19-22 oktober is er de befaamde Icoonschilderweek. Tijdens deze week werk je, indien gewenst, op een paneel dat reeds door de docent is geprepareerd. Het accent ligt op het schilderen. Je behoeft geen enkele schilderervaring te hebben om toch een icoon te kunnen maken. Je wordt begeleid bij elk onderdeel. Hoewel het niet in de eerste plaats gaat om het eindresultaat – de weg ernaartoe is van groter belang – zul je verrast zijn over de icoon die met u mee naar huis gaat.

Bij al deze retraites bent u te gast in onze abdij en leeft u dichtbij de communiteit. De kloosterdagorde maakt dan ook vast deel uit van het retraite programma.

Kunst: van kijken naar zien

Kijken naar kunst is nog geen zien. Het gaat erom dat de kijker een ziener wordt, dat de de zintuigen worden opengesteld. Eerder door Johan Cruijff geformuleerd als: je ziet het pas als je het doorhebt. Dat gaat niet vanzelf. Het is daarom prettig als de potentiële ziener instrumenten krijgt aangereikt om te oefenen. Daartoe strekken in elk geval de vier hieronder genoemde onlangs uitgekomen boeken, die elk op een eigen manier helpen om van kijken naar zien te komen.

Hoe leef je een kunstrijk leven

In ‘Hoe leef je een kunstrijk leven’ moedigt Katy Hessel de lezer aan om meer aandacht te schenken aan de dingen om ons heen. Voor alle 366 dagen van het jaar -dus inclusief schrikkeljaar- heeft Hessel korte inspiratieteksten van voornamelijk vrouwelijke kunstenaars. De citaten heeft zij verzameld tijdens haar interviews met die kunstenaars. Uitspraken die nopen tot nadenken. Om het zien te vergemakkelijken zijn er zeker genoeg foto’s tussen de teksten opgenomen. Hessel helpt met het verruimen van je blik, met naar binnen kijken of stil staan, al naar gelang wat op het moment van lezen voor jou van toepassing is.

Denkwerk

Wil je als kunstziener meer de filosofische diepte in: ga dan aan de slag met ‘Denkwerk’. Wendy Janssen en Onno Zijlstra hebben in 27 beknopte hoofdstukken een toegankelijke inleiding geschreven over esthetica voor een breed cultuur- en filosofisch geïnteresseerd publiek. Waarom raakt een kunstwerk je? Het is soms gewoon ingewikkeld om hiervoor de juiste woorden te vinden. Een ander -in dit geval filosofisch- perspectief kan dan helpen om het beter te gaan zien. In elk hoofdstuk ontstaat een dialoog tussen een kunstwerk en een filosoof over kijken, betekenis en vorm: van Plato en Aristoteles tot en met Arendt en van Mondriaan en Picasso tot Warhol. De mooie illustraties helpen goed bij de overgang van kijken naar zien.

De ogen van Mona

Met ‘De ogen van Mona’ nodigt Thomas Schlesser de lezer uit om via een vertelling de schoonheid van de wereld met andere ogen te bekijken. De tienjarige Mona heeft een aandoening die ervoor zorgt dat ze langzaam haar gezichtsvermogen verliest. Haar opa besluit dat ze, voor ze helemaal blind wordt, zo veel mogelijk schoonheid moet zien. Een jaar lang neemt hij haar elke week op woensdagmiddag mee naar het Louvre, het Musée d’Orsay en het Centre Pompidou. Opa vertelt iets over de achtergrond, en Mona probeert te ontdekken welke lessen ze kan toepassen op haar eigen leven. Zo bekijken ze werken uit de 15e eeuw tot nu, van kunstenaars als Leonardo Davinci, Frans Hals, Edgar Dégas en Marina Abramovic. En natuurlijk -let op het boekomslag- Vermeers meisje met de parel. Wel valt op dat de gesprekken over de kunstwerken meer diepgang hebben dan de tekening van de hoofdpersonen.

Al het moois in de wereld

Patrick Bringley beschrijft in ‘Al het moois van de wereld’ zijn ervaring als suppoost in het New Yorkse Metropolitan Museum of Modern Art. Het leek de 25-jarige Bringley een goede manier om de leegte op te vullen die hij voelde toen zijn twee jaar oudere broer na een kort ziekbed was overleden aan kanker. Hij wilde niet óver kunst leren, maar ván kunst. En dat lukte heel goed als suppoost: in rustige museumzalen is hij tussen schilderijen en beelden vaak het enig levende wezen dat je tegenkomt. En dan gewoon ervaren wat het kunstwerk bij jou teweeg brengt. Een beeldend kunstwerk ‘vertelt je dingen die tegelijkertijd te groot en te intiem zijn om samen te vatten’, schrijft hij. ‘En daar vertellen ze over door niets te zeggen.’ Wat begint als een vlucht uit de drukke wereld wordt langzamerhand een hulpmiddel om de realiteit weer aan te kunnen. Bringley laat bovendien zien dat je voor vragen over persoonlijke levenservaringen terechtkunt bij de kunst, ook zonder voorkennis: als je maar kan en wil zien.

Michiel Oosschot

klik hier voor een overzicht van de nieuwe aanwinsten van de boekhandel! 

Katy Hessel; Hoe leef je een kunstrijk leven, Nijgh & van Ditmar, € 24,99	Patrick Bringley; Al het moois in de wereld, Meulenhoff, € 22,99	Thomas Schlesser; De ogen van Mona, Wereldbibliotheek, € 24,99	Wendy Janssen en Onno Zijlstra; Denkwerk, Kunstenaars en filosofen, Damon, € 29,90

Beste Lezers, hierbij een teken van leven uit Italië. Degene die mij kennen weten dat mijn foto’s altijd een teken zijn dat ik leef. Onderaan vinden jullie dan ook  wat impressies van het mooie Italië.

Ik ben voor drie maanden in Italië voor studie. Ik volg hier met groep zusters en broeders uit de hele wereld een cursus voor novicemeesters. Dit zijn de mensen die in klooster die namens de gemeenschap de nieuwelingen begeleiden op hun monastieke pad. We hebben hier zo’n zes dagen per week les en maken af en toe een uitstapje door het oude Rome of daarbuiten.

Vorige week hebben we Subiaco bezocht, de plaats waar H. Benedictus als kluizenaar zijn monnikenleven begon in een grot. In de 11e eeuw is daar een klooster gebouwd tegen de rotswand. De kerk bestaat uit allerlei ruimtes uit de grot gehouwen en met fresco’s beschilderd. Een aanrader om eens te bezoeken voor wie Rome even te druk is.

PAX!

Br. Kleopas

Bekijk hier wat foto’s van onze omzwervingen