Geen producten in je winkelmand.

Nieuws

Preek 3e zondag veertigdagentijd

In de liturgie van de zondagen gedurende de 40-dagentijd zit een weldoordachte ordening die ons doet opgaan naar het Paasfeest, en ons binnenleidt in de diepe betekenis van wat wij mogen vieren.

Op de eerste zondag hoorden wij over het eerste verbond van de Heer met Noach en alle levende wezens; de vorige zondag stond het offer van de Veelgeliefde Zoon centraal, de binding van Isaac op de berg, de beproeving van zijn vader Abraham, en de belofte van God die zijn zegen toezegde en zich met Abrahams nakroost verbond. En vandaag wordt in de eerste lezing de decaloog gelezen, de wetgeving van de Heer op de Sinaï, opnieuw een topervaring van het uitverkoren volk. Deze lezingen hadden een catechetisch doel; zij leidden in vroegere tijden de aspirant-christenen die in de Paasnacht het heilig doopsel zouden ontvangen binnen in de betekenis van de kerkgemeenschap, die wordt gevormd in Jezus Christus, gegrondvest en gevoed in zijn sacramenten. Die gemeenschap is een grote genade, een gave van Gods wijsheid, maar hoe anders dan wij mensen ons daarvan voorstellen! Dat benadrukt de tweede lezing die wij hoorden, uit de brief van Paulus aan de christenen van Korinthe. Die waren eerder uitvoerig door de apostel onderricht en in zijn brief getuigt hij dat zij rijk begiftigd waren met alle gaven van deugd en kennis. Maar na het vertrek van Paulus was de gemeente in de ban geraakt van het optreden van de briljante prediker Apollo, die een schitterende leer verkondigde die hen fascineerde maar waarin blijkbaar geen plaats was voor een lijdende Messias, een gekruisigde Christus. Wat wij de vorige week hoorden: de beproeving van Abraham, de openbaring op de Thabor dat Jezus ondanks zijn nederige gestalte Gods veelgeliefde Zoon was, in wie de goddelijke glans die op de Thabor even aan het licht kwam, schuil ging in de ontlediging van zijn lijdende mensheid, dus dat in onze heilsgeschiedenis het Kruis, het lijden, een belangrijke plaats inneemt, dat paste niet in de visie van Apollo, en daarin schuilt voor Paulus juist de kern van de verlossing. `De wijsheid van God is wijzer dan de mensen, en de zwakheid van God is sterker dan de mensen’. Het kruis staat centraal in de prediking van de apostel, en de kerk heeft deze leer tot de hare gemaakt. Die boodschap is voor ons misschien niet zo aangenaam. Veel van onze tijdgenoten en misschien wij zelf niet minder, zoeken ons heil waarschijnlijk ook liever in de schoonheid, de kunst, de wonderen van wetenschap en techniek, en inderdaad is dat alles een gave van Gods scheppende goedheid, ons van harte gegund en kan het een toegangspoort zijn naar het beleven van godsnabijheid. Indrukwekkend ook, reden tot bewondering en dankzegging. Maar gered worden wij door het kruis, door de geduldige liefde die zich helemaal geeft, door de verborgen en nederige goedheid. Een samenleving die enkel waardeert wat briljant is, maar verstoot wat zwak is, hulpbehoevend en misschien onaantrekkelijk, mist de dimensie die het leven een mystieke diepte geeft, die het heilig maakt, waarin het goddelijke ons nabij komt. Wij komen God niet nabij waar wij trots zijn op onze menselijke prestaties, maar waar wij dankbaar erkennen dat wij dat alles danken aan een God die ons te boven gaat en die ons delen laat in zijn overvloed.

Dat brengt mij bij de evangelielezing van deze zondag. Daar bezoekt Jezus de tempel te Jeruzalem, het centrum van de godsdienst van zijn volk, en wel voor het grootste feest het paasfeest. De synoptische plaatsen deze episode vlak voor Jezus’ einde, voor het Sanhedrin zal Hem dit worden voorgeworpen. Het Vierde Evangelie vertelt dit helemaal in het begin van Jezus openbare leven, bij zijn eerste bezoek aan Jeruzalem. Misschien mogen we er een verwijzing in zien naar het einde van de profetie van Zacharia over de voltooiing van het Messiaanse rijk in de eindtijd, dan zal er niet meer gekocht en verkocht worden in de tempel. De tempel wordt vervangen door een nieuw heiligdom van de Heer. En die geestelijke tempel is Jezus in Persoon. En niemand heeft mooier uitgelegd dan de grote kerkvader Augustinus, dat de kerk door de sacramenten van Doop en Eucharistie ons inlijft bij de Heer, dat de gemeenschap van de gelovigen de Christus Totus is, de totale Christus, en dat wij die delen in zijn leven in beproeving en lijden, ook met Hem zullen opstaan om te leven in de glorie van zijn Pasen.

De boodschap van deze zondag wordt treffend geïllustreerd door het bezoek van paus Franciscus aan het zwaar getroffen Irak, zijn geloof dat het lijden van de christenen daar niet zonder vrucht zal blijven, dat de liefde van het kruis de haat van de vijandschap zal overwinnen. Laat ons in dat geloof toeleven naar het Paasfeest.

Broeder Gerard Mathijsen

 

Zondag 3 40-dagentijdB 7 maart 2021

Ex. 20, 1-7;1 Kor.1, 22-25; Joh. 2, 13-25

Preek 1e zondag veertigdagentijd

Afgelopen woensdag zijn wij de veertigdagentijd begonnen.

In een abdij is dat een sterke tijd, die je samen beleeft. Veel gelovigen staan er alleen voor, moeten er voor zichzelf iets van zien te maken, nu ook nog in een tijd waarin gemeenschappelijke vieringen zijn weggevallen, vertrouwde verbanden van parochies niet meer bestaan. Dan kun je juist bijzonder behoefte voelen aan een gemeenschap die steun geeft. En voor wie zoekt is dat ook wel t vinden, maar meestal digitaal, virtueel, je moet ervoor achter je computer gaan zitten. We mogen dankbaar zijn dat we daar een rijk aanbod vinden, maar het is natuurlijk niet ideaal, het vervangt geen levende gemeenschap. Kerkzijn betekent meer. Samen luisteren, samen bidden, samen zingen, samen vieren, je samen engageren voor een daad van solidariteit.

Zelf vond ik het zinvol dat ik op Aswoensdag mocht deelnemen aan een gebedsviering in Den Haag, gevolgd door een stille tocht naar het ministerie van defensie om daar met het aanbrengen van gewijde as te herinneren aan de vergankelijkheid en broosheid van al het aardse. De reden van deze actie was het uitlekken dat in 2022 nieuwe atoom kernwapens zullen worden geplaatst op de vliegbasis Volkel.

In plaats van ontwapening nog meer riskante en uiterst kostbare wapens, terwijl er zoveel nood en ellende is. Onze actie was kleinschalig en hield rekening met alle regels vanwege de endemie, we bewaarde ruime afstand en droegen mondklapjes. De deelnemers waren uiterst vredelievende, zachtzinnige personen, die elkaar vonden in gebed en zorg voor de aarde, en ik vind het bijna hilarisch te merken hoe politie en marechaussee het gebeuren begeleidde en bewaakte alsof het een staatsondermijnende actie was. In werkelijkheid zijn het die wapens die de samenleving bedreigen. Ondanks de serieuze inzet was er gelukkig geen sprake van bittere polarisatie, waarbij overheid en bevolkingsgroepen tegenover elkaar staan en hun onderlinge verbondenheid uit het oog verliezen in vijandigheid. In Nederland leven wij in een klimaat van verdraagzaamheid en onderling vertrouwen. Dat is in veel landen wel anders!

Ook voor Jezus was het anders. Heel zijn openbare leven, waarin Hij weldoende rondging, velen genas, en voor iedereen woorden van opbeuring en troost sprak, werd Hij omringd door toenemende vijandschap en haat, en werd het net rondom Hem dichtgetrokken, met de bekende dramatische afloop. En Jezus wist dit vanaf het begin.

Nadat Johannes Hem gedoopt had in de Jordaan, zo schrijft het Evangelie, dreef de Geest Jezus naar de woestijn.  Veertig dagen bracht Hij daardoor, terwijl Hij door de satan op de proef werd gesteld. Die periode was zeker geen vakantie, geen weldoende rust, zoals gasten die komen genieten die zich enkele dagen terugtrekken in een abdij. Het was een snoeiharde woestijnervaring, Hij was zonder gezelschap van mensen, maar werd beproefd en belaagd door de satan in persoon, de boze, listige doodsvijand. Die had in het paradijs weinig moeite met het eerste mensenpaar te bedriegen, maar Jezus weerstond hem, 40 dagen lang. Een bittere strijd, zoals Hij die nog eenmaal zou moeten voeren in de laatste nacht van zijn leven, in Getsemane, waar zijn ziel dodelijk bedroefd was en Hij de Vader smeekte of de kelk niet aan Hem voorbij mocht gaan: “maar niet zoals Ik wil, maar zoals Gij wilt.” Als Lucas dit verhaalt in het lijdensverhaal is er in meerdere versies van dit evangelie sprake van een engel, die Jezus in dat droeve uur komt troosten. En Marcus schrijft hoe hier, als Jezus de satan heeft weerstaan, engelen komen en Hem hun diensten bewijzen. Ook staat er dat Hij verbleef met de wilde dieren, wat wel wil duiden op het herstel van de paradijssituatie van volmaakte vrede en harmonie.

De overwinning van Jezus in de woestijn, de vrede met het dierenrijk en de harmonie met de hemelmachten, was intussen in de mensenwereld nog allerminst een feit. Dat bleek wel uit de gevangenneming van Johannes. Jezus kondigt de nabijheid aan van het Rijk Gods, en in zijn Persoon was dat ook aanwezig, maar het wordt pas realiteit onder de mensen als zij zich daarvoor openstellen. Daarom luidde zijn boodschap, en die klinkt tot vandaag: “bekeert u, en gelooft in de blijde boodschap.”

De monniken van de byzantijnse ritus kennen net als wij, het gebruik van kerkklokken, en maken er bij grote feesten uitbundig gebruik van. Voor de aankondiging van gewone gebedsdiensten gebruiken zij het simandron, een houten of metalen plaat waarop met een hamer ritmisch wordt geklopt. Dat symboliseert de oproep van Noach die de dieren bijeenbrengt in de ark van het behoud. De kerk is die ark, die allen samenbrengt om ons te sparen voor de zondvloed, en veilig brengt naar het land van belofte waar God redding brengt en zijn vredeboog gespannen heeft, waar Jezus die zetelt aan Gods rechterhand ons wacht. Moge het geloof in die verbondenheid ons sterken en vreugde geven, vandaag en alle dagen tot in Gods eeuwigheid.

 

Br. G.M.

Zondag 21 februari 2021 eerste zondag veertigdagentijd

Lezingen: Genesis 9, 8-15; 1 Petr. 3, 18-22; Mc. 1, 12-15

Foto: Eeke Anne

 

4e Werelddag van de Armen

Zondag 19 november is de 4e Werelddag van de Armen. Deze dag is in juni 2017 door paus Franciscus ingesteld maar werd al aangekondigd bij het eind van het Heilig Jaar van de Barmhartigheid in 2016. In zijn boodschap voor deze dag herinnert de paus aan de Bijbelse opdracht om de liefde voor de armen te vertalen naar daden.

Boodschap van Paus Franciscus bij de dag van de armen.

Mijn dagelijks ritueel

Podcast  door Janneke Krijger.

Quarantaine! Plotseling is alles anders. Opeens leef je wekenlang op één plaats, met dezelfde mensen. Niemand heeft dat van te voren uitgeprobeerd, of toch wel? De monniken hebben 1500 jaar ervaring met deze situatie en weten, hoe samenleven in een besloten ruimte werkt. Hierbij een impuls voor iedereen, of je nu alleen woont of met een gezin voor je persoonlijke time-out.

 

 

Meditatie

Als je niet naar buiten kunt, ga dan naar binnen

Weet je dat naar binnen keren een wapen is?

Hiermee kun je terugvechten, wanneer verveling, rusteloosheid en zorgen je in beslag nemen.

Naar binnen keren creëert afstand. Je bent even los uit je stemming,

die wordt gevormd door gedachten die als een wolk om je heen hangen.

Tegelijkertijd krijg je meer contact met jezelf, wat goed doet en je een focus geeft.

Hoe kan je het inkeren oefenen?

Hier een bijdrage van Janneke Krijger, cursusleidster contemplatie:

Een voorstel voor 20 minuten, naar eigen behoefte aan te aanpassen.

 

 

Nieuwsbrief

Schrijf u vrijblijvend in en blijf op de hoogte van de activiteiten van Abdij van Egmond.

We respecteren uw privacy. Sint-adelbertabdij zal uw e-mailadres nooit delen met derden.
© 2021, Abdij van Egmond Algemene voorwaarden