Preek van Paus Franciscus 20 oktober 2020

Preek van Paus Franciscus bij de internationale ontmoeting van gebed voor de vrede 20 oktober 2020

Het is een geschenk om samen te bidden. Ik groet u allen hartelijk en met dankbaarheid, in het bijzonder mijn broeder, Zijne Heiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeus, en dierbare bisschop Heinrich, voorzitter van de Raad van de Evangelische Kerk van Duitsland. Helaas kon Justin, de aartsbisschop van Canterbury, hier niet zijn vanwege de pandemie.

De passage uit het verslag van de Passie van de Heer die we zojuist hebben gehoord, komt kort voor Jezus ‘dood. Ze spreekt van de verzoeking die hij onderging tijdens de pijn van het kruis. Op het allerhoogste moment van zijn lijden en liefde, bespotten velen van de aanwezigen hem wreed met de woorden: “Red jezelf!” (Mk 15:30). Dit is een grote verleiding. Het spaart niemand, ook ons christenen niet. De verleiding om alleen te denken aan het redden van onszelf en onze eigen kring. Om ons alleen op onze eigen problemen en belangen te concentreren, alsof niets anders ertoe doet. Het is een heel menselijk instinct, maar verkeerd. Het was de laatste verzoeking van de gekruisigde God.

Red jezelf. Deze woorden werden het eerst uitgesproken “door degenen die langskwamen” (vs. 29). Het waren gewone mensen, degenen die Jezus hadden horen onderwijzen en die getuige waren van zijn wonderen. Nu zeggen ze tegen hem: “Red jezelf, kom van het kruis af”. Ze hadden geen medelijden, ze wilden alleen wonderen; ze wilden Jezus zien neerdalen van het kruis. Soms geven ook wij de voorkeur aan een wonderwerkende god boven een die mededogend is, een god die machtig is in de ogen van de wereld, die zijn macht toont en diegenen verstrooit die ons ziek wensen. Maar dit is niet God, maar onze eigen schepping. Hoe vaak willen we een god naar ons eigen beeld, in plaats van aan zijn eigen beeld gelijkvormig te worden. We willen een god zoals wijzelf, in plaats van onszelf te worden zoals God. Op deze manier geven we de voorkeur aan de aanbidding van onszelf boven de aanbidding van God. Een dergelijke aanbidding wordt gekoesterd en groeit door onverschilligheid jegens anderen. Die voorbijgangers waren alleen in Jezus geïnteresseerd om hun eigen verlangens te bevredigen. Jezus, gereduceerd tot een verschoppeling die aan het kruis hing, interesseerde hen niet langer. Hij was voor hun ogen, maar toch ver van hun hart. Onverschilligheid hield hen ver van het ware gezicht van God.

Red jezelf. De volgende mensen die die woorden uitspraken, waren de overpriesters en de schriftgeleerden. Zij waren degenen die Jezus hadden veroordeeld, want ze beschouwden hem als gevaarlijk. Maar wij zijn allemaal specialisten in het kruisigen van anderen om onszelf te redden. Toch liet Jezus zichzelf kruisigen, om ons te leren het kwaad niet op anderen af ​​te schuiven. De overpriesters beschuldigden hem precies vanwege wat hij voor anderen had gedaan: ‘Hij heeft anderen gered en kan zichzelf niet redden!’ (Vers 31). Ze kenden Jezus; ze herinnerden zich de genezingen en bevrijdende wonderen die hij verrichtte, maar ze trokken een kwaadaardig conclusie. Voor hen is het redden van anderen, hun te hulp komen, nutteloos; Jezus, die zichzelf zonder voorbehoud voor anderen gaf, was zelf verloren! De spottende toon van de beschuldiging is gekleed in religieuze taal, waarbij tweemaal het werkwoord wordt gebruikt om te redden. Maar het “evangelie ” van red jezelf is niet het evangelie van verlossing. Het is het meest valse van de apocriefe evangeliën, die anderen het kruis  laten dragen. Terwijl het ware Evangelie ons vraagt het kruis van anderen op ons te nemen.

Red jezelf. Ten slotte deden ook degenen die naast Jezus werden gekruisigd, mee om hem te honen. Hoe gemakkelijk is het om kritiek te leveren, tegen anderen te spreken, te wijzen op het kwaad in anderen maar niet in onszelf, zelfs om de zwakken en de verschoppelingen de schuld te geven! Maar waarom waren ze boos op Jezus? Omdat hij ze niet van het kruis had gehaald, zeiden ze tegen hem: “Red jezelf en ons!” (Lc 23:39). Ze keken alleen naar Jezus om hun problemen op te lossen. Toch komt God niet alleen om ons te bevrijden van onze altijd aanwezige dagelijkse problemen, maar eerder om ons te bevrijden van het echte probleem, namelijk het gebrek aan liefde. Dit is de voornaamste oorzaak van onze persoonlijke, sociale, internationale en ecologische problemen. Alleen aan onszelf denken: dit is de vader van alle kwaad. Maar een van de dieven kijkt dan naar Jezus en ziet in hem een nederige liefde. Hij ging de hemel binnen door slechts één ding te doen: zijn bekommernis verleggen van zichzelf naar Jezus, van zichzelf naar de persoon naast hem (vgl. Vers 42).

Beste broeders en zusters, Golgotha was de plaats van een groot “duel” tussen God, die kwam om ons te redden, en de mens, die alleen zichzelf wil redden; tussen geloof in God en zelfverering; tussen de mens die beschuldigt en God die verontschuldigt. Uiteindelijk werd Gods overwinning onthuld; zijn genade kwam op de aarde. Vanaf het kruis stroomde vergeving uit en broederlijke liefde werd herboren: “het kruis maakt ons tot broeders en zusters” (BENEDICT XVI, Toespraak op de kruisweg in het Colosseum, 21 maart 2008). Jezus ‘armen, uitgestrekt op het kruis, markeren het keerpunt, want God wijst met geen vinger naar wie dan ook, maar omhelst in plaats daarvan allen. Want liefde alleen dooft haat, liefde alleen kan uiteindelijk het onrecht overwinnen. Alleen liefde maakt plaats voor anderen. Alleen liefde is de weg naar volledige communio onder ons.

Laten we naar de gekruisigde God kijken en hem vragen ons de genade te schenken om meer verenigd en broederlijker te zijn. Als we in de verleiding komen om de weg van deze wereld te volgen, mogen we dan herinnerd worden aan Jezus ‘woorden:’ Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen; en wie zijn leven verliest omwille van mij en het evangelie, zal het redden ”(Mk 8:35). Wat in de ogen van de wereld als verlies wordt beschouwd, is voor ons redding. Mogen we leren van de Heer, die ons redde door zichzelf te ontledigen (vgl. Fil. 2: 7) en een ander te worden: van God te zijn, werd hij mens; van geest werd hij vlees; van een koning werd hij een slaaf. Hij vraagt ​​ons hetzelfde te doen, onszelf te vernederen, “de ander te worden” om anderen de hand te reiken. Hoe dichter we bij de Heer Jezus komen, hoe meer we open en “universeel” zullen zijn, aangezien we ons verantwoordelijk zullen voelen voor anderen. En anderen zullen het middel worden tot onze eigen verlossing: alle anderen, elke menselijke persoon, ongeacht zijn of haar geschiedenis en geloofsovertuigingen. Te beginnen met de armen, want die lijken het meest op Christus. De grote aartsbisschop van Constantinopel, de heilige Johannes Chrysostomus, schreef ooit: “Als er geen armen waren, zou  onze redding  grotendeels onmogelijk worden” (Over de tweede brief aan de Korinthiërs, XVII, 2). Moge de Heer ons helpen om samen op het pad van broederschap te reizen en zo geloofwaardige getuigen van de levende God te worden.

Nieuwsbrief

Schrijf u vrijblijvend in en blijf op de hoogte van de activiteiten van Abdij van Egmond.

We respecteren uw privacy. Sint-adelbertabdij zal uw e-mailadres nooit delen met derden.
© 2020, Abdij van Egmond Algemene voorwaarden