Nieuws

Wat ons is toevertrouwd

Hoe gaan wij met het leven om, hoe ga jíj met het leven om? Die vraag is geen van ons vreemd, maar hoe staat het met het antwoord?  Daar vertelt het evangelie van vandaag een verhaal over.  Die parabel over de talenten staat in hoofdstuk 25 van Matteüs. Hij wordt voorafgegaan door de parabel van de tien bruidsmeisjes, waarvan vorige week sprake was,  en hij wordt gevolgd  door het verhaal over de mensenzoon die  de schapen van de bokken zal scheiden en het laatste oordeel zal uitspreken. Drie verhalen met  hetzelfde thema  en eenzelfde opbouw. In allen  is er sprake van twee groepen. En in elk verhaal ligt de focus op de groep of persoon, die het laat afweten of faalt. Dat bepaalt mede het donkere slot van elk verhaal. Dat klinkt heel negatief, we horen het misschien niet graag, maar het wil ons wakker maken en ons aan het denken zetten.Hoe gaan wij, hoe ga ik met het leven om?

In de parabel van de domme en verstandige meisjes  schoten de domme tekort, want de waakzaamheid had in hun leven plaats gemaakt voor een houding van  ‘ het zal nog wel een tijd duren’. Ze lieten daarom alles op zijn beloop. En toen het moment suprême kwam, hadden ze geen olie, was de ziel en de bezieling er niet en misten ze de boot. De waakzaamheid had plaats gemaakt voor verslapping, de focus was uit het leven verdwenen en dan ben je niet klaar als het wonder onverwacht zich aandient. Je kunt het leven dus verspelen door niet alert en waakzaam te zijn. Het leven met zijn herhaling en lange duur kunnen verlammend werken als het gaat om het vuur van het begin en de hoge verwachting van wat komen zal. Dan blijft alleen nog de lantaarn over, maar het licht, de olie is er niet.

Dat verhaal van die bruidsmeisjes krijgt vandaag een vervolg nadat het eerste verhaal eindigt met een gesloten deur en de oproep om wakker te zijn.

Een man die een vermogen bezit gaat op reis en verdeelt voor zijn vertrek zijn bezit aan zijn dienaars om er tijdens zijn afwezigheid zaken mee te doen. De een krijgt vijf, de ander twee en nummer drie krijgt één talent. Nu denken wij bij het woordje ‘talent’ tegenwoordig al gauw aan talenten als persoonlijke eigenschappen of kwaliteiten die je hebt. Maar hier gaat het om bezit dat wordt uitgeleend. Die dienaars hebben die talenten niet, ze worden hun uitgeleend om ermee te werken tijdens de afwezigheid van hun heer. Er zal dus een moment komen dat ze die talenten weer moeten inleveren al dan niet met de meerwaarde van hun handel. Zij krijgen dus iets toevertrouwd, en in dat toevertrouwen zit naast het geld een groot vertrouwen van hun heer. Hij heeft er alle vertrouwen in dat zijn vertrouwen niet zal worden beschaamd. Maar hun heer handelt ook met beleid. Hij geeft aan elk van de drie naar zijn bekwaamheid. Hij trekt de een dus niet voor, zodat die dienaren met scheve ogen naar elkaar kijken, nee, de heer geeft wat elk aan kan, anders overvraag je mensen en breng je ze in een lastig parket. Elk van de dienaars heeft naar zijn vermogen gekregen. En nu moeten ze ermee aan het werk om het vertrouwen van hun heer niet te beschamen. Maar daarmee krijgen ze ook een kans om te laten zien wat ze kunnen en wat ze voor hun heer over hebben. Het leven is hun, is ons gegeven. Het aardse bestel is een gave die ons een tijd wordt uitbesteed en er komt een moment dat je er rekenschap van moet afleggen. Wat heb je ermee gedaan? Was die gave aan je besteed? En toen de heer tenslotte thuiskwam, was je toen blij en misschien ook trots dat je hem zijn talenten kon teruggeven en ook nog de winst van je inzet en verantwoordelijkheid kon overdragen?

Twee van de drie treden naar voren en reiken met de basissom het behaalde rendement over. Ze blijken trots te zijn op hun winst. Mogen we daaruit constateren dat die houding iets zegt over hun relatie tot hun heer? Hebben ze het enkel gedaan om te presteren of hebben ze daarmee hun eigen leven aan de heer gegeven? Vertrouwen met vertrouwen beloond, meer waard dan alle talenten samen? Die eerste twee dienaren worden door de heer bij de afrekening ‘goed en getrouw’ genoemd. Daarin treedt niet alleen de relatie van de Heer aan het licht, maar we mogen er ook die van de dienaren in herkennen. Wederkerigheid, leven geven, leven ontvangen, leven teruggeven. En dat alles is maar mogelijk waar vertrouwen is.

Maar dan nummer drie. Dat is de enige van de drie die bij de afrekening een kwalificatie uitspreekt over zijn heer. ‘Ik heb ervaren dat ge een hard mens zijt’ horen wij hem zeggen. ‘daarom was ik bang en ben uw talent in de grond gaan verbergen’. Wat gebeurt hier? Begraven, verbergen in de grond doe je een dode. Deze man heeft niet durven leven. Angst had hem in zijn greep, want God was voor hem niet te vertrouwen. Het leven dat hem was toevertrouwd met alle risico’s en mogelijkheden daaraan verbonden, hij heeft het niet aangedurfd.  Hij zag God als iemand die opeist en niet als iemand die je een gave toevertrouwt om creatief mee te werken, om leven mee op te bouwen samen met anderen. Hij heeft zich afzijdig gehouden, heeft het talent begraven. Pijnlijk voor hem, pijnlijk voor hem wiens vertrouwen hij beschaamt.

Laten wij broeders en zusters niet slapen, laten we niet bang zijn en het talent niet begraven, maar laten wij wakker en attent de talenten die ons worden toevertrouwend  aannemen. Laten we ze dankbaar inzetten om leven te laten groeien en de Heer van het leven ermee te eren. Laten we zijn vertrouwen niet beschamen en samen bouwen aan een leven waar ieder groeien mag tot de maat van Christus’ gave. God de Vader ter eer en alle mensenkinderen tot zegen.

AMEN

 

Vader abt Thijs Ketelaars

Lezingen / Spreuken 31 /  1Tessalonisenzen 5,1-6 / Matheus 25,14-30

Afbeelding: Wilem de Poorter, de parabel van de talenten

 

Lezing Stefan Paas 17 december

Het boek ‘De weg van vrede’ van Stefan Paas kwam uit in 2025 en was meteen een groot succes. Het was dan ook erg moeilijk om een lezing te plannen in onze abdij. U moest even wachten, maar het gaat nu dan toch gebeuren en wel op donderdag 17 december 2026 in de abdijkerk.

Waarom draait het christelijk geloof, waartoe is het op aarde? En wat houdt al die dingen bij elkaar die christenen doen? In dit boek behandelt Stefan Paas deze vragen aan de hand van de Bijbelse profeten en hun enorme invloed op de Evangeliën. Vrede is het kernwoord in die profetische teksten, en het is juist dat verhaal van vrede dat het hele christelijke geloof kleurt.

Stefan Paas is hoogleraar missiologie en publieke theologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en de Theologische Universiteit Utrecht en hij is co-host van De Ongelooflijke Podcast (NPO/EO). Voorheen werkte hij als leraar op een middelbare school, als toeruster voor een kerkgenootschap en als missionair pionier in Amsterdam. Stefan is getrouwd met Dorret en ze hebben drie volwassen kinderen en een kleindochter. Hij is ook columnist voor dagblad Trouw

De lezing vindt plaats in de Abdijkerk om 14.00 uur. Aansluitend zal Stefan Paas boeken signeren in de abdij boekwinkel.  Het boek. ‘De weg van vrede’ is nog steeds te verkrijgen in onze boekwinkel voor € 22,99. Ook andere boeken van Stefan Paas zijn verkrijgbaar.

Aanmelden kan hier: | Lezing Stefan Paas

Een leven lang ontwaken

Hebben jullie opgemerkt dat alle lezingen vandaag over slapen en wakker worden gaan?

Misschien kunnen we ons leven zien als een lange weg van ontwaken. We worden wakker in deze wereld en ontdekken stap voor stap wat het betekent om met elkaar mens te zijn. We leren kijken, luisteren en keuzes maken. Gaandeweg ontdekken we wat werkelijk waarde heeft. Ook dat is ontwaken. We worden uitgenodigd wakker te worden voor God, voor zijn aanwezigheid en voor wat Hij van ons vraagt. En aan het einde van ons aardse leven mogen we erop vertrouwen dat de Heer ons opnieuw zal wekken.

In de eerste lezing horen we over de Wijsheid van God (Wijsh. 6,12-16). Daar staat die mooie zin: ‘Wie vroeg voor haar opstaat, vindt haar zittend aan zijn deur.’ Wie vroeg opstaat, heeft de hele dag nog voor zich. Er is tijd om aan het werk te gaan en de dag goed te benutten. Vroeg opstaan getuigt van ijver en bereidheid om de tijd die je krijgt niet verloren te laten gaan. Ook wie de Wijsheid zoekt, stelt dat niet uit tot een geschikter moment. Hij maakt er tijd voor, wordt stil en luistert naar wat werkelijk belangrijk is.

In kloosters krijgt dat vroege opstaan een bijzondere plaats. Maar vroeg uit bed komen is op zichzelf nog geen garantie dat we ook werkelijk wakker zijn voor God. Het gaat erom dat we ons tijdens het gebed door Hem laten aanspreken en luisteren naar wat Hij van ons vraagt.

En het troostrijke is: de Wijsheid laat zich niet alleen zoeken. Zij komt zelf naar ons toe. Het boek Wijsheid zegt: ‘Bij elke gedachte treedt zij hun tegemoet.’ Wij zoeken naar inzicht en richting, maar God komt ons ook tegemoet: in de stilte, in een ontmoeting of in een woord van de liturgie dat tot ons doordringt. Ja, God kan ons zelfs bezoeken in onze gedachten.

Maar Gods Wijsheid heeft ook alles te maken met de manier waarop we met anderen omgaan. Daarover spreekt Jezus in het evangelie (Mt. 25,1-13).

De bruidegom blijft uit. Het wordt middernacht en alle bruidsmeisjes, wijze en dwaze, vallen in slaap. Ook de wijze meisjes worden moe. Slapen hoort bij onze menselijke kwetsbaarheid. Het verschil zit niet in de slaap, maar in wat de meisjes bij zich hebben wanneer de bruidegom komt. Allemaal hebben ze een lamp, maar de wijze meisjes hebben olie in hun kruiken.

Wat betekent die olie? Johannes Chrysostomus, een kerkvader en bisschop van Constantinopel uit de vierde eeuw, geeft aan deze tekst een opmerkelijke uitleg. Hij erkent de hoge waarde van maagdelijkheid en een zuiver leven, maar waarschuwt dat dit niet volstaat.

Volgens hem verwijzen de lampen naar maagdelijkheid en zuiverheid van leven, terwijl de olie staat voor barmhartigheid: zorg voor armen en delen met wie tekortkomt.

Chrysostomus stelt een verrassende vraag: wie zijn de verkopers bij wie we die olie kunnen kopen? Zijn antwoord: de armen. En waar vinden we hen? Hier, in deze wereld. Daar hadden we de armen moeten zoeken, niet pas wanneer het te laat is.

Ook vandaag vinden we hen bij de voedselbank, achter voordeuren waar stille armoede schuilgaat, en bij mensen die behoefte hebben aan een luisterend oor of aandacht.

De olie staat voor zorg voor mensen in nood, voor vrijgevigheid en barmhartigheid. Die barmhartigheid komt niet alleen uit onszelf. Ook Gods Geest werkt in ons en leert ons liefhebben.

Waken betekent niet dat we voortdurend paraat moeten staan. Het betekent dat we ons geloof dagelijks beleven door er te zijn voor mensen die onze hulp nodig hebben.

Die olie kunnen we niet van een ander lenen. We kunnen niet leven op het geloof van onze ouders of partner, noch op het voorbeeld van monniken, vroeger of vandaag. Ieder van ons geeft zelf antwoord op Gods uitnodiging. Niemand kan in onze plaats liefhebben.

De bruidegom zegt tegen de meisjes die te laat komen: ‘Ik ken u niet.’ Die woorden zijn hard. Jezus vertelt deze gelijkenis niet om ons angst aan te jagen, maar om ons wakker te schudden en uit te nodigen niet uit te stellen wat vandaag van ons gevraagd wordt. Onze verbondenheid met God blijkt uit onze concrete daden.

Maar ons leven en onze toekomst liggen niet alleen in onze eigen handen. Dat horen we bij de apostel Paulus (1 Tess. 4,13-18). Hij wil de christenen van Tessalonica troosten, want zij maken zich zorgen over hun gestorven dierbaren. Wat zal er met hen gebeuren wanneer de Heer komt? Paulus spreekt over hen als mensen die ‘ontslapen’ zijn. Ook zij zullen delen in de komst van de Heer. En hij besluit met die prachtige woorden: ‘Zo zullen wij voor altijd bij de Heer zijn.’

Daarmee komen we bij de diepste betekenis van slapen en ontwaken. Wij kunnen wakker worden voor God en ons leven vullen met de olie van de barmhartigheid. Maar het laatste ontwaken kunnen we niet zelf tot stand brengen. Onze hoop rust niet op wat wij kunnen begrijpen, maar op Jezus Christus, die gestorven is en verrezen. We hoeven de dood niet te ontrafelen. We mogen erop vertrouwen dat God ons niet aan de dood overlaat. Hij alleen kan en zal ons eens wekken tot het volle leven.

Zo wijzen de lezingen ons vandaag een weg. We mogen ons laten leiden door Gods Wijsheid, leven vanuit de barmhartigheid en ons uiteindelijk aan Hem toevertrouwen.

We mogen hopen op Hem die ons in het leven heeft geroepen en ons nooit meer loslaat. Gods trouw is immers sterker dan de dood.

Laten we Hem bidden dat de Heer ons helpt onze kruiken te vullen met de olie van de barmhartigheid en ons leven open te stellen voor de werking van zijn Geest.

Amen

 

Lezingen: Wijsheid 6, 12-16 / I Tessalonicenzen 4, 13-18 / Matheus 25, 1-13

Br. Paul

Allerheiligen

Nu de zondagsviering vandaag plaats maakt voor het hoogfeest van Allerheiligen geeft dat dubbele vreugd.  Want als het feest op een weekdag was gevallen, hadden wij menigeen van u moeten missen. En dat zou meer dan jammer zijn, want Allerheiligen is bij uitstek het feest van een gemeenschap, van de kerk. Want kerk zijn doe je samen, zoals wij ook geroepen zijn buiten de kerk samen met elkaar op te trekken. Die wezenlijke trek van ons menszijn dreigt door het individualisme  in de verdrukking te komen met alle gevolgen vandien. Vandaag dus een uitgelezen kans om op dit Hoogfeest van Allerheiligen samen feest te vieren.

Alleen op de wereld is wel de titel van een beroemd boek, maar wij leven allemaal dankzij vele anderen die ons hebben opgevoed, gevormd en met ons meegaan. Sommigen springlevend, anderen al overleden, maar nog o zo aanwezig in ons.

Geloven doe je samen. Wat overigens niet wil zeggen dat alle gelovigen hetzelfde pad lopen. Mensen zijn uniek en zo wil God dan ook dat ieder op zijn eigen unieke manier de ene weg gaat die Christus is.

Allerheiligen, allemaal heilig, maar ieder op zijn volstrekt eigen wijze. Zo verrassend en zo verschillend dat het niet alleen een heel bonte stoet is, maar dat we soms ook moeite hebben met die verscheidenheid.

Allerheiligen, die hele processie kent een diversiteit die in niets onder doet voor de enorme variëteit aan levensvormen en soorten die onze aardse biotoop bevolken. Hoe meer we daarover te weten komen, hoe groter de verwondering en bewondering voor wie er oog voor heeft. En bij al die verscheidenheid samen één groot netwerk vormend waar niets mag ontbreken op straffe van ontwrichting van het grote geheel.

Allerheiligen, een onbeschrijfelijke variatie. Wíj zouden nooit op het idee gekomen zijn, laat staan dat wij zo creatief zijn. En heel die verscheidenheid vraagt om de blik van Jezus, zijn oog, oor en hart, want anders zijn wij niet in staat die wondere wereld aan rassen, talen en culturen bij elkaar te houden. Dan valt dat prachtige beeld van Johannes in de Apocalyps aan duigen. Eenheid in verscheidenheid, een menigte die niemand tellen kan en elk met zijn eigen gezicht. Dat vereist een heel andere benadering dan computer gestuurde algoritmes. Dat is een creativiteit van enen en nullen.

Allerheiligen, dat vraagt om een heel eigen kijk, anders loop je eraan voorbij. God schept heiligheid waar wij die vaak niet zien, of erger, waar wij zelfs mensen afwijzen, buitensluiten of aan de schandpaal nagelen. We moeten, zoals gezegd, bij Jezus in de leer om het zuivere oog en oor te krijgen dat de glans weet te ontdekken die over alledaagse mensen en hun leven hangt. Heiligheid is iets anders dan krachtpatserij of opvallend gedrag. Zeker er is heldenmoed bij menige heilige, er is onthechting waar je stil van wordt, maar als puntje bij paaltje komt, gaat het daar niet om.

Allerheiligen, de kerk reikt ons op deze dag de zaligsprekingen aan, want daar vinden we het handvest van heel die menigte die niemand tellen kan. Acht zaligsprekingen, even verschillend van kleur en toon als er heiligen zijn. Maar ze hebben allemaal ook iets gemeen. In elk van die zaligsprekingen zit er een kloppend hart. Misschien zitten er zelfs twee harten in. Het hart van een mens dat zich gevoelig toont, die geraakt wordt, innerlijk bewogen. En tegelijk zien wij hoe in dat menselijk hart zich ook het hart van God laat voelen, dat zo met ons begaan is. Dat hart van God dat aan dat mensenhart die zachte krachten geeft om méé te leven, méé te voelen, niet afzijdig te blijven, maar zich met hart en ziel en alle kracht in te zetten voor wie uitzien naar een nieuw bestaan, naar een wereld waar voor hen een plek is als kinderen van God, een wereld waar barmhartigheid heerst.

Zalig de armen van geest, want aan hen behoort het rijk der hemelen. Die eisen niets voor zichzelf op, die laten zich niet gelden. Die maken nergens aanspraak op, want juist zoals de grote arme van geest, Jezus zelf, wagen zij alles te verliezen, geven zij alles, geven zij zichzelf opdat het Rijk der hemelen aller deel wordt. Niemand afschrijven, niemand uitschrijven, niemand buitensluiten, aan niemand voorbijzien, degene die een straat verder eenzaam verpietert niet, en al die naamlozen niet. . Zalig de armen van geest, want zij geven hoop in een onherbergzame wereld.

Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben, het maakt niet uit of je jong of oud bent, rijk of arm. Het gaat om het hart dat zich laat raken. En zeg niet dat het onmogelijk is of dat wij in een wereld leven die het ons onmogelijk maakt. Want juist deze dag toont ons het tegendeel, nu wij die eindeloze rij vieren van mensen die in het leven van alledag de vlam van de hoop en de vreugde ontsteken waar je het misschien niet zou verwachten. Die met een menselijk gebaar, een woord of een oogopslag mensen laten voelen dat ze de moeite waard zijn, dat ze gezien worden in welke omstandigheid zij ook verkeren.

Heiligen, zij zijn er in alle soorten en maten. En elk van ons heeft zo zijn eigen voorkeur.
Mensen uit een ver verleden, mensen van nabij. Mensen die ons leven bezielen en oproepen het hoofd niet te laten hangen, de hoop niet op te geven, te blijven geloven in een liefde sterker dan de dood en daarvoor alles te geven.

Zalig allen die in het voetspoor van Jezus de zaligsprekingen tot hun handvest hebben
gemaakt, die dag in dag uit leven uit het roekeloze vertrouwen dat wij in Gods hand geborgen zijn en geroepen zijn te leven als kinderen van het Licht. Wie uit dat evangelie leeft, kan bergen verzetten, laat zich door niets of niemand weerhouden om Gods Naam hoog te houden in zorg voor de aarde en allen die haar bewonen.

Allerheiligen, laten wij danken om heel die menigte die ons is voorgegaan, die ons vergezelt, en die ons troost, uitdaagt en oproept om te doen wat zij gedaan hebben, opdat het aanschijn van de aarde zal worden vernieuwd en geen mensenkind verloren gaat.

AMEN.

 

Vader abt Thijs Ketelaars

Lezing: Mt. 5,1-12a

Allerzielen 2026 vrijdag 30 oktober

Allerzielenviering op vrijdagavond 30 oktober om 19.00 uur

De Abdij van Egmond en het Hospice van Egmond aan Zee werken weer samen in een viering van Allerzielen voor de hele regio. Die vindt plaats op vrijdag 30 oktober om 19.00 uur in de Abdijkerk. Belangstellenden zijn vanaf 18.00 uur welkom in de Benedictushof. Daar is koffie en thee. En vandaar gaat het om 18.30 uur in processie langs de herinneringsboom naar de Abdijkerk. Bij de viering van Allerzielen staat het noemen van de namen van de overledenen centraal.  Sprekers zijn abt Thijs Ketelaars en Susan Verwer namens het hospice. Leo Fijen leidt deze bijeenkomst waar ook gezongen wodt door het koor van het hospice, de Distelvinken, en diverse andere musici van de abdij. Ook is er een bloemenritueel.  Maar het belangrijkste onderdeel is het noemen van de namen. Die van het hospice en die van de abdij. Namen van hen die ons heilig zijn en ons ontvallen zijn. U kunt de namen van uw overleden dierbaren insturen naar: info@abdijvanegmond.nl. Deze worden bij naam genoemd in de viering op 30 oktober

 

Honderdste Wereldmissiedag

Dierbare zusters en broeders,

Vandaag vieren wij Missiezondag. Dit jaar is dat bijzonder, want voor de honderdste keer wordt wereldwijd aandacht gevraagd voor de missionaire opdracht van de Kerk. Paus Leo gaf deze dag het thema: “Eén in Christus, verenigd in de missie.”

Bij het woord missie denken wij vaak aan vrouwen en mannen die naar verre landen trokken om het Evangelie te verkondigen, scholen te stichten, zieken te verzorgen en mensen nabij te zijn. Velen hebben hun leven gegeven in dienst van mensen die arm, vergeten of bedreigd waren. Ook vandaag zetten missionarissen zich wereldwijd in voor geloof, gerechtigheid, onderwijs, gezondheidszorg en vrede.

Voor hun inzet mogen wij dankbaar zijn. Maar Missiezondag gaat niet alleen over mensen ver weg. Missie begint ook dichtbij: in onze eigen omgeving, in onze gemeenschap en in ons dagelijks leven.

Jezus heeft mensen rond zich verzameld en hen geroepen tot een gemeenschap die leeft vanuit Gods liefde. De Kerk is geroepen een teken te zijn van Gods Koninkrijk: een plaats waar mensen elkaar aanvaarden, vergeven en dragen; waar armen worden gezien, bedroefden worden getroost en mensen opnieuw hoop ontvangen.

Dat betekent niet dat binnen de Kerk alles volmaakt is. Soms wordt er zo naar de Kerk gekeken. Omdat zij over God spreekt, zou binnen haar alles vlekkeloos moeten verlopen. Wanneer wij vervolgens menselijke tekorten, fouten en soms ernstig falen ontdekken, kunnen wij diep teleurgesteld raken.

Maar de Kerk is geen voltooide gemeenschap van volmaakte mensen. Zij is een volk onderweg. Zij bestaat uit mensen die telkens opnieuw moeten leren leven vanuit het Evangelie. Zij heeft voortdurend bekering, vergeving en vernieuwing nodig. De gemeenschap van Christus is nooit kant-en-klaar. Zij wordt iedere dag opnieuw opgebouwd door mensen die zich laten leiden door Gods scheppende en vernieuwende Geest.

Dat is ook onze missie: niet alleen spreken over Gods liefde, maar proberen die liefde zichtbaar te maken. Thuis, in onze gemeenschap, op ons werk en in de manier waarop wij omgaan met mensen die anders denken of leven dan wijzelf.

Paus Leo roept de Kerk daarom op haar missionaire weg met vreugde voort te zetten. Hij schrijft: Daarvoor zijn harten nodig die met Christus verenigd zijn, gemeenschappen die zich met elkaar verzoenen, en mensen die bereid zijn in vertrouwen samen te werken.

Missie begint dus niet met grote woorden of indrukwekkende plannen. Zij begint met een hart dat zich door anderen en door Christus laat raken.

Dat klinkt mooi, maar het is niet altijd eenvoudig. Wie probeert te leven vanuit het Evangelie, ontmoet soms onbegrip of tegenstand. Bovendien ontdekken wij ook in ons eigen hart krachten die ons van het Evangelie verwijderen: angst, hardheid, zelfzucht, of het eigen gelijk te willen krijgen.

Ook Jezus ontmoette weerstand. De afgelopen zondagen hoorden wij gelijkenissen waarin Hij de leiders van het volk een spiegel voorhield. Sommigen wilden zijn woorden niet aanvaarden. Zij probeerden Hem daarom in de val te lokken.

In het evangelie van vandaag sturen de farizeeën hun leerlingen samen met de Herodianen naar Jezus toe. Dat is een opvallend gezelschap. De farizeeën stonden kritisch tegenover de Romeinse overheersing, terwijl de Herodianen juist met de Romeinen samenwerkten. Gewoonlijk waren zij het bepaald niet met elkaar eens. Maar in hun verzet tegen Jezus vinden zij elkaar.

Zij beginnen met Hem te vleien: “Meester, wij weten dat Gij oprecht zijt en in alle oprechtheid de weg van God leert.” Vervolgens stellen zij hun listige vraag: “Is het geoorloofd belasting te betalen aan de keizer of niet?”

Wat Jezus ook antwoordt, het lijkt altijd verkeerd uit te pakken. Zegt Hij dat de belasting betaald moet worden, dan kan Hij de sympathie van het volk verliezen. Zegt Hij dat men niet moet betalen, dan kunnen de Herodianen Hem bij de Romeinse overheid aangeven als oproerkraaier.

Jezus doorziet hun bedoeling. Hij vraagt hun een belastingmunt te laten zien. Zij halen een denarie tevoorschijn. Op die munt staan de afbeelding en het opschrift van de keizer. Dan vraagt Jezus: “Van wie is deze afbeelding en dit opschrift?” Zij antwoorden: “Van de keizer.”

Daarop spreekt Jezus de bekende woorden: “Geeft dan aan de keizer wat de keizer toekomt, en aan God wat God toekomt.”

Jezus laat zich niet opsluiten in de tegenstelling die zijn tegenstanders Hem voorleggen. Hij erkent dat wij deel uitmaken van de samenleving en daarin verantwoordelijkheden dragen.

Wij mogen ons niet terugtrekken uit de wereld. Wij hebben plichten tegenover elkaar en tegenover de samenleving. Wij dragen verantwoordelijkheid voor vrede en veiligheid, voor de zorg voor armen en zieken, voor rechtvaardigheid en voor het welzijn van allen.

Maar Jezus voegt er iets beslissends aan toe: “Geef aan God wat God toekomt.”

Op de munt staat het beeld van de keizer. Maar welk beeld staat er in de mens gegrift? Vanaf de eerste bladzijde van de Bijbel horen wij dat iedere mens geschapen is naar Gods beeld en gelijkenis. De munt mag dan het beeld van de keizer dragen, de mens draagt het beeld van God.

Daarmee krijgt het antwoord van Jezus een veel diepere betekenis. Geef de keizer zijn munt terug, maar geef aan God uzelf. Niet een klein gedeelte van uw leven, niet alleen een gebed of een enkel uur op zondag, maar uw hart, uw verstand, uw handen en uw levenskracht. Want heel ons leven komt van God en vindt in Hem zijn bestemming.

Juist daarin ligt onze missionaire opdracht. Missie is niet allereerst anderen overtuigen. Missie is zo leven dat in ons iets zichtbaar wordt van het beeld van God. In onze aandacht voor een eenzame mens. In bereidheid om te luisteren. In een woord van vergeving. In de zorg voor de schepping. In ons verzet tegen onrecht. In de trouw waarmee wij onze dagelijkse taken verrichten.

Paulus herinnert de Thessalonicenzen eraan dat het Evangelie komt met de kracht van de heilige Geest. Zo kan de Blijde Boodschap ook  in ons leven geloofwaardig worden. Ook in onze gemeenschap: niet door volmaakte mensen te zijn, maar door ons door Christus te laten samenbrengen, fouten te erkennen en elkaar te vergeven. Zo wordt ons samenleven zelf een van de krachtigste vormen van verkondiging.

“Eén in Christus, verenigd in de missie.” Wij staan niet ieder afzonderlijk voor deze opdracht. Wij mogen haar samen dragen. De één door woorden, de ander door stille trouw. De één door zorg, de ander door gebed. De één dichtbij, de ander ver weg. Maar allen vanuit dezelfde Bron, Gods liefde en gedragen door dezelfde Geest.

Ik sluit deze overweging af met een gebed:

Goede en menslievende God,
Gij hebt ons geschapen naar uw beeld.
Vernieuw dat beeld in ons
en maak ons tot getuigen van uw liefde.

Verbind ons met Christus en met elkaar.
Maak onze gemeenschap tot een plaats
van vrede, verzoening en hoop.

Zegen allen die dichtbij en ver weg
het Evangelie verkondigen
door hun woorden en door hun leven.

En laat heel de wereld in Christus
uw bevrijdende en liefdevolle licht herkennen.

Amen.

Br. Gerard Mathijsen

Lezingen: Jesaja1+4-6, 1 Tess. 1,1-5b, Mattheüs 22,15-21

De uitnodiging en het antwoord

Wanneer Jezus een gelijkenis vertelt aan de oudsten en de hogepriesters (Mt. 22,1-14), mogen we goed luisteren. Zijn woorden zijn scherp. Hij roept deze religieuze leiders op tot omkeer. Zij kennen de Schrift en de beloften van God. Maar Jezus houdt hun voor: je kunt onderlegd zijn en toch weigeren je door de Heer te laten raken. Toch kan deze gelijkenis ook bij ons weerstand oproepen. Het verhaal botst met het godsbeeld dat we zo graag koesteren.

We hoorden de profeet Jesaja spreken over een God die alle tranen van de gezichten zal afwissen. Hij bereidt een feestmaal voor alle volken. Hij zal de dood voor altijd vernietigen (Jes. 25,6-10a). Dat is het beeld van God waarin we rust vinden.

En dan vertelt Jezus deze gelijkenis. Een koning organiseert een bruiloftsfeest voor zijn zoon. De genodigden weigeren te komen. Sommigen slaan zijn dienaren zelfs dood. Daarop laat de koning hun stad in brand steken. Dat is een harde reactie, die ons niet onberoerd laat. Als we op het nieuws de beelden zien van steden die in brand staan, krijgt dit verhaal een huiveringwekkende actualiteit. We kunnen ons afvragen hoe dit te rijmen valt met de God die volgens Jesaja alle tranen van de gezichten zal afwissen.

En dan is er nog die man die wel komt, maar geen bruiloftskleed draagt. Hij wordt buiten in de duisternis geworpen, waar geween is en tandengeknars. Laten we die scherpe kanten niet gladstrijken. Wat voor God zien we hier aan het werk?

Een eerste stap om deze knoop te ontwarren, vinden we in de woede van de koning. Een God die onverschillig staat tegenover het kwaad, zou ook onverschillig staan tegenover de slachtoffers ervan. Als mensen worden vermoord en het recht wordt vertrapt, kan God daar niet onbewogen bij blijven. De Bijbel spreekt over Gods toorn. Niet als de driftbui van een tiran, maar als de ernst van Gods liefde, die zich tegen het kwaad keert.

Maar dan neemt het verhaal een verrassende wending. Het feest gaat door. De dienaars moeten de straat op en iedereen bijeenbrengen: slechten én goeden.

Dat is ongehoord. Er wordt geen selectie gemaakt. Niemand kan bij de ingang zeggen: ‘Ik heb recht op een plaats omdat ik zo braaf ben.’ En niemand hoeft te wanhopen: ‘Voor mij is er geen plaats, want ik heb te veel fouten gemaakt.’ De uitnodiging komt vóór onze verdienste. God nodigt ons uit, niet omdat we het verdiend hebben, maar uit genade.

Maar hoe zit het dan met die man zonder bruiloftskleed? Ook hij is uitgenodigd en toch wordt hij buiten in de duisternis geworpen. We lezen dat gemakkelijk als een straf: hij draagt niet het juiste kleed en wordt daarom weggestuurd. Maar misschien mogen we bij die scène wat langer stilstaan.

In de grondtekst staat: ‘Werp hem buiten, in de duisternis.’ En dan volgt: ‘Dáár zal geween zijn en tandengeknars.’ Dat woord ‘dáár’ brengt ons bij de plaats waar de man terechtkomt: buiten, in de duisternis. Daar kan hij blijven mokken en jammeren. Hij blijft buiten het feest en buiten de vreugde die de koning met zijn gasten wil delen. Maar in het Rijk van God is geen plaats voor dat mokken en jammeren. Daar worden mensen samengebracht, daar worden tranen afgewist en wonden geheeld.

Het gaat bij het bruiloftskleed niet om onze outfit of om uiterlijke religieuze prestaties. De kerkvader Augustinus zag in het bruiloftskleed een beeld van de liefde. Het gaat erom of wij de liefde die God ons schenkt, in ons leven werkzaam laten worden, ook in onze omgang met de naaste.

Hier ligt de directe uitdaging voor de oudsten en de hogepriesters. Zij menen vanuit hun kennis te kunnen bepalen wie bij God hoort en wie niet. Maar God keert hun logica om en nodigt iedereen uit, slechten én goeden. Het dragen van het bruiloftskleed – het openstaan voor Gods liefde – maakt duidelijk of we werkelijk bereid zijn het feest binnen te gaan. Wie anderen bij voorbaat uitsluit, sluit zich in feite af voor die liefde.

Dat betekent niet dat we daarin altijd feilloos slagen. We schieten allemaal weleens tekort en we falen soms in het toelaten om bemind te worden. Maar die menselijke onmacht is gelukkig iets heel anders dan een bewuste weigering. Het gaat erom of we de innerlijke bereidheid hebben om ons door die liefde te laten leiden, in plaats van ons er koppig voor af te sluiten.

Die bereidheid hoeft niet gepaard te gaan met grote spirituele gevoelens. Ons hart kan droog aanvoelen, zonder dat we daarom Gods liefde afwijzen. Zijn we bereid ons door de Heer te laten verrassen? Zeker wanneer zijn goedheid groter blijkt dan we hadden verwacht?

De apostel Paulus laat in zijn brief zien wat dat vertrouwen betekent. In wisselende omstandigheden heeft hij geleerd te leven vanuit zijn verbondenheid met Christus.

‘Ik vermag alles in Hem die mij kracht geeft’ (Fil. 4,12-14.19-20).

Niet omdat alles hem gemakkelijk afgaat, maar omdat hij zich aan Christus’ liefde vasthoudt.

En vandaag staat de tafel ook voor ons klaar. Wij zitten hier niet omdat we ons leven perfect op orde hebben. Ieder van ons is welkom. Niemand hoeft te zeggen: ik ben niet goed genoeg. Niemand kan zeggen: ik heb hier recht op. De uitnodiging gaat aan ons vooraf. We mogen komen en ons toevertrouwen aan de liefde die ons roept. Moge ons antwoord zijn dat we Gods genade aannemen en binnengaan.

Amen

Broeder Paul Cools

Kerkwijding

Wij vieren vandaag het hoogfeest van de kerkwijding van onze huidige abdijkerk, maar wij vergeten daarbij ook niet dat de grote middeleeuwse kerk ook op 7 oktober werd ingewijd. Dat was in het jaar 1143. Bij de consecratie van de huidige abdijkerk, 72 jaar geleden, was de bouw werkelijk voltooid, maar de middeleeuwse kerk was pas in 1199 echt af. Dat was zo’n 70 jaar na het begin van de bouw.

Bouwen kost tijd en dan gaat het niet alleen om de tijdsduur van het metselwerk. Daar gaat al het nodige werk aan vooraf, denk maar aan fondsenwerving en ontwerp en na het metselwerk is er ook nog tijd voor alle andere werkzaamheden nodig. Een kerk bouwen vraagt tijd en het vraagt samenwerking van tal van ambachten en deskundigheid. Dat was vroeger zo, dat is nu nog zo.

Waarom dit alles opgehaald op het feest dat wij vandaag vieren? Zou het kunnen zijn dat zich in de bouwgeschiedenis van het stenen gebouw zich ook iets spiegelt van de bouw van de geestelijke tempel, van de gemeenschap die in dit stenen gebouw samenkomt? Ook die gemeenschap wordt niet in één dag opgebouwd. Al die levende stenen moeten tot een hechte gemeenschap aaneen worden gevoegd anders is het gevaar aanwezig dat de gemeenschap al gauw uiteenvalt of een los verband is zonder vitale uitstraling.

Een stenen kerk bouwen vereist tijd, geduld, volharding , samenwerking en veelsoortige inbreng en competentie. Datzelfde geldt ook voor de gemeenschap die er  kerkt. En die twee hangen misschien meer samen dn wij gewoonlijk denken. Waar de kerkgemeenschap is doodgebloed, waartoe dan nog een kerkgebouw? Zeker, het kan als monument een stille verwijzing zijn naar een verleden dat niet meer bestaat, en ook nog een stille getuige zijn  van een werkelijkheid die wij uit het oog verloren hebben. Maar daar willen wij het vandaag niet bij laten.

Als wij vandaag de ogen niet sluiten voor de crisis in de kerkgemeenschappen en de teloorgang van veel kerken, welke les trekken wij daaruit op deze feestdag?  Toch vooral dit: dat we moeten investeren, maar niet direct in geld en goed. We dienen te investeren in de levende stenen, in de gemeenschap die deze kerk als huis van gebed heeft ontvangen. Want zonder die gemeenschap, wordt het kerkgebouw aal gauw een lege doos, en tot slot een last die teveel geld kost.

Denkend aan het kerkgebouw en de kerkgemeenschap die er samenkomt, welk appèl gaat daar vandaag vanuit? Wat roept dat bij ons op en waar daagt het ons toe uit? Misschien allereerst dit: geloven doen je niet op je eentje. Het is wel een persoonlijke beslissing, maar als het antwoord ‘ja, ik wil’ is, dan betekent dat dat je door de doop wordt opgenomen in een gemeenschap. De apostel Paulus spreekt in dat verband over het lichaam van Christus, waar je deel van uitmaakt. En de vitaliteit van het geheel hangt af van het samenspel van alle ledematen, hoe verschillend ze ook zijn. Ze zijn op elkaar aangewezen en van elkaar afhankelijk om als gezond lichaam de taak te kunnen vervullen waartoe het lichaam is geroepen. In dat verband denk ik ook aan het woord synodaliteit. Niet iedereen staat te trappelen om aan dat proces deel te nemen uit vrees voor nieuwigheden die niet in de kerk thuishoren. Maar laat vrees niet de gids op ons pad zijn, maar de heilige Geest. En die was in de buurt toen die twee Emmaüsgangers onderweg waren. Die waren samen op weg, en dat is wat het woord synodaal betekent. En op die weg deelden ze met elkaar hun vragen en teleurstellingen en door ze niet te ontkennen kon het wonder gebeuren.  De vitaliteit van de kerkgemeenschap hangt ervan af of we met elkaar samen op weg gaan. De doop is geen toegangsbewijs voor de hemel, waarna je je gezicht niet of nauwelijks meer laat zien in de geloofsgemeenschap. Nee, de doop is een verbintenis voor het leven, dat je samen met al die gedoopten  met welke kleur of taal ook samen een broeder en zuster gemeenschap vormt die het eerste en tweede gebod als handvest heeft.

Geloven doe je persoonlijk, maar niet alleen. Als kinderen van één Vader en als broeders en zusters van Jezus geven wij persoonlijk en samen vorm en uitdrukking aan ons geloof. Wij leven uit dezelfde liefdesadem van Gods Geest en wij zingen samen Gods lof en wij danken om het leven ons gegeven; wij bidden samen om elkaar te sterken en te bemoedigen in het geloof en wij doen samen voorbeden  voor de noden en verlangens van onze geloofsgemeenschap die samen onderweg is en wij vergeten daarbij ook de wereld niet die in barensweeën verkeert. Kinderen van een Vader, geroepen om God te beminnen en zorg te dragen voor elkaar.

Geloven doe je samen, en het tweede gebod  bindt ons op het hart elkaar te beminnen als broeders en zusters. Dan kun je dus niet zomaar wegblijven uit de kring die haar vitaliteit maar krijgt en bewaart als iedereen de plek inneemt die hem of haar is toebedeeld. Ieder met eigen gaven en talenten, maar allen ten dienste van het leven van heel de gemeenschap. Omzien naar elkaar, niet aan elkaar voorbijzien, maar in Gods naam elkaar dragen, verdragen op zijn tijd, maar bovenal dienen, eren en beminnen. Waar we dat nalaten, verwaarlozen of vergeten kan het kerkgebouw wel sluiten, want dat is er om samen te vieren, samen te treuren als het moet, samen het lied te zingen dat ons boven onszelf uittilt en bovenal het brood en de beker te delen die ons leren tot hoever de liefde gaat: mijn leven gegeven voor jou, voor jullie.

Wij vieren het feest van de kerkwijding van onze kerk, 72 jaar geleden. Laten wij het dankbaar doen en zetten wij de deur wijd open want de Heer die hier de gastheer is nodigt met een wonderlijke gastvrijheid; bij hem is ook de verloren zoon en de tollenaar van harte welkom.

Voor U in deemoed, met U in geloof, in U in stilte.

AMEN

 

Vader abt Thijs Ketelaars

Muzikaal college over barmhartigheid

Op zaterdagmiddag 17 oktober klinkt in de Adelbertabdij het muzikale college ‘Giving a Shit – mens blijven, juist nu’. Theoloog Dr. Ralf Bodelier onderzoekt samen met vijf musici wat barmhartigheid nog betekent in een tijd van polarisatie, prestatiedruk en digitale afstand.

In een samenleving waarin onverschilligheid vaak geldt als stoer, pleit Bodelier voor de herwaardering van medeleven, zachtheid en betrokkenheid. ‘Voor onverschilligheid hebben we tegenwoordig heel veel woorden’, zegt hij. ‘Van ‘boeieh’ en ‘ik geef er geen zak om’ tot ‘not giving a shit’. Maar er zijn nauwelijks nog woorden voor medeleven of goedheid. ‘En wat we niet meer benoemen, dat verdwijnt.’

‘Giving a Shit – mens blijven, juist nu’ brengt muziek, kunst en filosofie samen in een verhaal over medemenselijkheid.
Centraal staan de eeuwenoude ‘Zeven Werken van Barmhartigheid’ zoals de hongerigen voeden, de zieken bezoeken en vreemdelingen huisvesten. Deze worden vertaald naar actuele thema’s als ontwikkelingshulp, vrijwilligerswerk en dakloosheid onder arbeidsmigranten.

Het college wil aanzetten tot nadenken en, hopelijk, tot actie. ‘Giving a Shit’ is geen zwaktebod, maar verzet tegen de onverschilligheid van deze tijd’, aldus Bodelier. ‘Wie om anderen geeft, maakt de wereld warmer. We moeten weer verschillig durven zijn.’

Praktische informatie
Datum & tijd: zaterdag 17 oktober 14.30–16.30 uur
Locatie: kerk Adelbertabdij Egmond
Aanmelden verplicht: via een mailtje naar info@curicos.nl
Meer informatie: www.givingashit.nl
Entree: free gift na afloop

Overweging Zr. Benedict

De steen die de bouwlieden hebben afgekeurd,
is juist de hoeksteen geworden.
Op last van de Heer is dat gebeurd
en het is wonderbaar in onze ogen.

De afgelopen week hebben de broeders van de abdij hun jaarlijkse retraite gevierd en ik mocht die begeleiden. En nu mag ik de overweging doen in deze eucharistieviering als afsluiting van de retraite. Op deze zondag wordt herdacht dat de heilige Franciscus 800 jaar geleden zijn leven teruglegde in de handen van de Heer. Zijn inspiratie en de vruchten van zijn leven en sterven, zijn nog steeds voor ons belangrijke bronnen, die ons voeden en een weg wijzen in ons omgaan met elkaar en met de schepping, dichtbij en wereldwijd.

Het thema van de wijngaard is rijkelijk aanwezig in de lezingen van vandaag. Het is een beeld dat aan vele domeinen raakt.

De wijngaard is het visioen van God met zijn schepping, de vurige liefde van God voor de mens die  Hij naar zijn beeld en gelijkenis geschapen heeft. Maar zoals we allen weten en ook ervaren, is dat geen kado dat we passief kunnen ontvangen en daarna doen wat we willen.

Nee, het gaat over een relatie, een liefdesrelatie, die alleen maar mogelijk is als het gaat om twee geliefden, die de liefde geduldig willen cultiveren. Die wijngaard vraagt veel zorg en is kwetsbaar. Goede vruchten dragen is niet vanzelfsprekend. Het is onze dagelijkse ervaring. Echte liefde vraagt dat wij uitgaan uit onszelf om uit te kunnen gaan naar de ander. De ander op de eerste plaats stellen. En daarvoor moeten we iets van onszelf opgeven. Dat is moeilijk en doet pijn. Het kost ons. Het is maar in een langdurig proces, dat we groeien in ware liefde.

De broeders van deze gemeenschap hernieuwen aan het einde van iedere retraite hun geloften. Die drie geloften zijn: bestendig leven in deze gemeenschap met alles wat het leven brengt: de gelofte van stabiliteit; zich dagelijks toeleggen op wat de Heer van hen vraagt tot behoud van de liefde: de gelofte van bekering van leven; en de gelofte van gehoorzaamheid: luisteren, open staan voor wat de ander, voor wat het leven werkelijk vraagt. De communiteit doet dat, omdat het beleven van die geloften in deze concrete gemeenschap nooit vanzelfsprekend is en telkens nieuwe inzet en uitdaging vraagt. Het is levend leven en vraagt een heel leven. Er is veel te cultiveren in die wijngaard en dat gaat altijd door om de Heer van de wijngaard de vruchten aan te kunnen bieden, die van Hem zijn. Maar geldt dat niet voor ieder goed leven.

Sint Paulus komt ons te hulp als hij zegt: weest onbezorgd. Laat al uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking, en nooit zonder dankzegging.
En de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus. Dat is de andere kant, want de vruchtbaarheid komt van God en niet van ons. Paulus weet wat hij zegt. Alleen door zijn ervaring van de levende Heer heeft hij zijn haat en kortzichtigheid kunnen overwinnen. En hoe is dat met ons, die hier samen zijn, wij die ons christen noemen? Waar zijn wij Christus als de levende op het spoor gekomen? En waar hebben we de barmhartigheid en liefde ervaren die God ons toedraagt. God, die liefde is en zachtmoedigheid.

Waar zijn we geraakt door de nood of vraag van anderen? Waar hebben we onszelf kunnen loslaten ten gunste van een ander die beroep op ons doet? Het is voor ieder van ons goed om daar van tijd tot tijd bij stil te staan en het ons weer in herinnering te brengen. Waar gaat het om in mijn leven?

In de retraite van deze week hebben we er bij stilgestaan. We hebben de oude teksten uit het begin van het monastieke leven gelezen en naast ons eigen leven gelegd. Onze binnenwereld van gedachten en verlangens, van tegenstrijdigheden en tekortkomingen is complex. Het gebed is een onmisbaar instrument om op koers te blijven. Dat geldt niet alleen voor monniken en monialen. Dat geldt voor iedere gelovige, ieder naar eigen maat en mogelijkheid. De psalmen en de lezing van de Schrift, zij leren ons hoe mens te zijn en te worden. Al het menselijke komt erin voor, soms ruw en moeilijk te verstaan en dan weer vol hoop en overgave. Het gaat om ons menselijk tekort. Het volmaakte leven bestaat er niet in dat ons falen en tekortkomen er niet meer zouden zijn. Integendeel, ons falen en ons tekortkomen, maken dat ons hart zuiver kan worden. En wat is zuiverheid van hart anders dan komen tot oprechte liefde en zorg voor elkaar én voor de schepping, voor al wat leeft.

Ook Sint Franciscus is de moeilijke weg gegaan om de mens te worden naar Gods hart, die hij geworden is. Hij is vaak miskend geweest in zijn leven. Hij heeft teleurstellingen gekend, op het einde van zijn leven sloeg zijn orde een andere weg in dan hij voor ogen had. Maar dat alles heeft hem gelouterd. In zijn beroemde gebed is de eenvoudige beweging van het ik-gericht zijn naar de ander als ander toe, de essentie.

“Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.
Laat mij liefde brengen waar haat heerst,
laat mij vergeven wie mij beledigde,
laat mij verzoenen wie in onmin leven”,

en zo verder.

Mogen ook wij instrumenten van vrede worden. Al de conflicten in de wereld, de grote en de kleine, ze komen voort uit die hartstochten die leven in het hart van iedere mens. We voelen ons vaak machteloos op het niveau van de wereldconflicten, zeker nu met steeds meer oorlogen en dreigende oorlogen, ellende en onrecht. Maar door te letten op de bewegingen in ons binnenste, die conflict veroorzaken, kunnen wij een instrument worden van vrede door ons open te stellen voor Gods genade en liefde, ons openstellen voor die groei in  zuiverheid van hart, die ook de armoede van Sint Franciscus is. Dan zal de God van vrede met ons zijn.

“Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.

 Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
 door te verliezen, dat men vindt
 door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
 door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven”

Amen

Overweging gehouden door zuster Benedict Tissen van Abdij Koningoord

Nieuwsbrief

Schrijf u vrijblijvend in en blijf op de hoogte van de activiteiten van Abdij van Egmond.

We respecteren uw privacy. Sint-Adelbertabdij zal uw e-mailadres nooit delen met derden.
© 2026, Abdij van Egmond Algemene voorwaarden