Voorwoord Abt Thijs
In onze opgang naar Kerstmis schilderde de profeet Jesaja ons op de tweede adventszondag een heel paradijselijk verhaal ( Jes. 11,1-12), dat misschien wel tot de verbeelding spreekt, maar tegelijk wereldvreemd lijkt. Want wie naar het leven om ons heen kijkt, dichtbij en veraf, ziet een heel andere wereld. Moeten wij dat paradijsverhaal dan maar naast ons neerleggen?
Dat visioen van Jesaja staat nog uit, en het is een variant op dat andere paradijsverhaal waarmee de Schrift begint. Wat daar verteld wordt, is de droom waarmee God aan de schepping begon en bij de profeet horen wij hoe het zal zijn als uit de stronk van Jesse een twijg zal ontspruiten die werkelijk vrucht zal dragen van menselijke en goddelijke ontferming. Zeg niet dat het onmogelijk is, want dan ben je al levend dood als die ogenschijnlijk dode stronk, maar waag het tegen de stroom in te geloven in Gods eigen droom die ons in het hart is gelegd. Die paradijselijke mens herkennen wij in het kind waarnaar wij uitzien. Laten wij er niet aan voorbijzien door alles wat zich op onze levensweg aandient als verlokkelijk maar ook als verschrikkelijk. Je zou er je ziel en zaligheid bij kunnen verliezen. Het kind dat wij verwachten en waarvan de profeet ons een beeld schetst in de paradijselijke tuin, het wordt door een heel andere geest bewogen. De Geest van de Heer zal op hem rusten en doet hem met andere ogen kijken en oordelen dan in onze wereld gebruikelijk is. Niet afwijzend, veroordelend, buitensluitend en wat al niet meer, maar met compassie en moed. Een wereld waarin de kleine mens zijn hand steekt in het nest van de slang. Jezus, die wij verwachten is de eersteling van die schepping. Met hem komt die nieuwe schepping op ons toe en in onze opgang naar Kerst worden wij door Johannes de Doper opgeroepen niet achter te blijven, maar ons te bekeren zodat het visioen niet uit ons zicht verdwijnt, maar mens wordt in ons eigen bestaan. Laat Gods mensenliefde in ons aan het licht komen zoals in Christus zelf is geschied, opdat het aanschijn van de aarde zal veranderen in de tuin die God voor ogen stond vanaf het begin. Liefde sterker dan de dood, een thuis voor allen.
Hieronder vindt u een kleine abdijkroniek van 2025 en een oproep voor zusters die deze kerst hulp nodig hebben. Namens de broeders een hoopvolle advent toegewenst, een zalig kerstfeest en een gezegend nieuwjaar.
Abt Thijs Ketelaars
Kleine abdijkroniek
Wij leven in een wereld waarin techniek steeds meer een greep lijkt te krijgen op het menselijk bestaan en dat gaat ook niet helemaal voorbij aan het leven in de abdij. Tal van voorschriften en regels maken het gebruik van IT onontkoombaar , soms tegen onze wensen in. Tegelijk proberen wij trouw te blijven aan ons monastieke leefpatroon met zijn dagorde van bidden en werken. Elke dag begint om 6.00 uur met de lezingendienst en eindigt om 20.00 uur met de completen. Eucharistie, vespers en completen werden ook dit jaar gestreamd en er is een trouwe groep van mensen die met ons mee bidden buiten de abdijkerk. Onze website heeft vrijwel wekelijks nieuws aan te bieden en de maandelijkse nieuwsbrief kent bijna 6000 abonnees. Zo proberen wij monastieke inspiratie ook aan te reiken aan wie niet lijfelijk te gast kan komen.
Wij begonnen het jaar met 11 broeders in huis maar met de komst van Steven in augustus zijn er nu 12 apostelen in de abdij. Op 8 december deed broeder Paul zijn petitie en nu mag hij begin januari zijn tijdelijke geloften afeggen. 20 December vieren wij dankbaar het gouden priesterfeest van br. Gerard Mathijsen.
Op 23 en 24 augustus vierden wij dat 90 jaar geleden de eerste groep monniken uit Oosterhout naar Egmond kwam om in de voetstappen te treden van de monniken uit de Middeleeuwse abdij. Bij die gelegenheid werd een boek gepresenteerd over de geschiedenis van de Adelbertakker, want daar ligt het eerste begin van een bewogen geschiedenis. Het boek Adelbertusakker is geschreven door Kees Veenman en te koop in onze abdijwinkel.
Geschiedenis werd ook geschreven met de plaatsing van de angelusklok van de parochiekerk uit ons dorp, die afgelopen jaar is gesloopt. De klok heeft een bijzondere klokkenstoel gekregen dichtbij de herinneringsboom dankzij de inzet van een aantal dorpelingen.
Onze oude kapel, naderhand kapittelzaal, had juist een renovatie ondergaan toen de Oekraïense Orthodoxe Kerk aanklopte die op zoek was naar een kerkruimte. Nu vieren zij er elke zondag eucharistie en zijn wij blij deze dienst te kunnen verlenen.
In dit heilig jaar zijn wij niet naar Rome gereisd, maar wij hebben gedachtig het thema van pelgrims van de hoop een middag en avond georganiseerd voor een kleine pelgrimage van alle kinderen van Abraham. En zo ontvingen wij gelovigen uit de Joodse traditie, uit de christelijke kerken en uit de islamitische traditie. Het werd een moment van samen wandelen, bidden en maaltijd houden dat om een vervolg vraagt in een wereld waar verbinden en samen optrekken broodnodig is.
Het gastenhuis was druk bezocht en de activiteiten die werden aangeboden kregen vaak meer aanmeldingen dan er plaatsen waren. Dit jaar waren er meerdere broeders betrokken bij conferenties en bezinningsdagen en dat werd zeer gewaardeerd. Wij zouden die bijdrage nog willen uitbreiden, maar onze menskracht is beperkt. In Benedictushof hebben wij dit jaar samen met Leo Fijen een driedaags programma gepresenteerd aan parochies die zich wilden bezinnen op toekomstmogelijkheden en verdieping. Dat leverde kostbare ontmoetingen op en wij waren niet zelden onder de indruk van wat mensen beweegt en inspireert. Ons Benedictijns Tijdschrift is met zijn 86 jaargangen wel bejaard, maar blijft met zijn inhoud verfrissend jong.
De inzet van een grote groep vrijwilligers mag hier ook niet onvermeld blijven. De tuinploeg heeft zijn 15 jarig bestaan gevierd en in kaarsenmakerij, winkel, horeca, porterie en bibliotheek zijn velen behulpzaam, waarvoor wij heel dankbaar zijn. De nieuwe bedrijfsleider Bart Jan Vos is met veel enthousiasme aan zijn werk begonnen.
De nieuwe installatie van de centrale verwarming waarover wij vorig jaar spraken in de kroniek heeft van ons veel geduld en volharding gevraagd en lijkt nu toch tot een afronding te komen. Dat ons brandmeldsysteem al na 15 jaar aan vervanging toe was, zorgde voor een onvoorziene en grote kostenpost.
Hulp in nood!
De wereld buiten de kloosterpoort wordt door ons niet vergeten. Wij gedenken de vele noden en vreugden dagelijks in gebed en voorbede en we pogen ook anderszins bij te dragen aan het lenigen van nood. Sinds 2004 maken wij deel uit van de congregatie van de Annunciatie, waarvan kloosters van broeders en zusters te vinden zijn op alle continenten behalve Australië. Zij staan elkaar bij op geestelijk, menselijk en economisch vlak, maar heden ten dage schieten onze gezamenlijke middelen tekort en doen wij een beroep op uw hulp. De zusters van de Abdij van onze Lieve Vrouw van Guadalupe in Mexico (Abadía Santa María de Guadalupe, Ahuatepec Morelos México) hebben hoognodig hulp nodig om het dak van hun klooster te vernieuwen, dat nu lijkt op een lekkende stal van Bethlehem. Wij helpen graag en vragen u om mee te doen met uw gift.
Rekening Vrienden van Egmond:
IBAN: NL82 TRIO 0320 1003 08
ten name van St Adelbertabdij VVE
!!Vermeld dan a.u.b. ‘Mexico’ bij uw overschrijving!!