Interview: ‘Ik ben vereerd dat ik hier mag zijn’
Interview: ‘Ik ben vereerd dat ik hier mag zijn’
Bart Vos (36), de nieuwe manager van de Benedictushof, heeft voor deze baan zo’n geknipt cv dat je denkt: oei, laten we hopen dat hij blijft.
Sinds 5 augustus is hij aan de slag. ‘Prachtig’, zegt hij op de vraag hoe het bevalt. ‘Elke dag leer ik meer de benedictijnse visie te doorgronden. Zoals broeder Johannes zegt: dat de monniken hun leven aan God wijden. Ik leer wat dat betekent voor het welkom heten van alle mensen. Ik wil voortbouwen op wat hier gaande is.’ Bart gaat leiding geven aan de kaarsenmakerij, de abdijwinkel en de horeca en zaalverhuur van de Benedictushof. ‘Mijn werk is te zorgen dat alles de juiste kwaliteit heeft.’
Geschiedenis
Bart komt uit Opperdoes, bij Medemblik, uit een protestants milieu, van een christelijke basisschool. Via het vwo in Hoorn ging hij geschiedenis studeren in Groningen. Hij deed minors in religiewetenschap en in filosofie. Als bestuurslid van de roeivereniging leerde hij samenwerken met vrijwilligers, één van de onmisbare kwaliteiten voor zijn nieuwe baan bij de abdij.
Hoe vindt hij het dat hij hier bijna uitsluitend met vrijwilligers werkt? ‘Hartstikke mooi. Ik heb de meeste al ontmoet. Het zijn mensen met hart voor de zaak. Ze doen het uit liefde voor de monniken, en uit liefde voor deze plek. En het aanstellen en begeleiden van al die vrijwilligers doe ik samen met Annemiek en Mariska, daar sta ik niet alleen voor.’
Horeca
Na zijn studie verhuisde Bart Vos naar Canada. Hij is daar geboren in 1989, en al heeft hij er toen met zijn ouders maar kort gewoond, toch wilde hij weten waar hij vandaan kwam. Zes jaar is hij er nu geweest. In Canada werkte hij in de horeca, en ontwikkelde zich als leidinggevende en organisator, nog zo’n ideale tussenstap op weg naar de baan waar hij nu zo welkom is.
Hoe was Canada? ‘Een prachtig land met geweldige mensen.’ Minder fijn was dat het personeelsverloop in de horeca zo groot was, dat zijn sociale kring ook steeds weer uitvloog. ‘Het is mooi geweest, ik wil naar huis’, dacht hij na zes jaar. ‘Ik miste mijn ouders en zussen.’
Duizendpoot
En zo woont Bart nu in de varkensstal, omgebouwd tot zelfstandig appartement, bij zijn ouders in Opperdoes. En zo kwam hij met zijn zusje kijken bij de Abdij van Egmond waar hij een mooie vacature zag.
Is het hier niet te stil voor een jonge duizendpoot die ook nog in de bouw heeft gewerkt, kan timmeren, riolering aanleggen, elektriciteit onderhouden? ‘O nee, er gebeurt zoveel op de Benedictushof. En er is hier echte stilte en sereniteit, dat ervaar je meteen als je hier rondloopt. En je voelt de liefde voor de natuur.’ Hij wilde een baan met maatschappelijke betekenis, benadrukt hij.
‘Ik ben zelf geen vaste kerkganger’, zegt Bart op de vraag of hij wel eens diensten bijwoont. ‘Tijdens mijn sollicitatie voelde ik dat deze gemeenschap een open karakter heeft met gedeelde idealen en een thuis voor iedereen. Voor mij wringt het niet dat ik niet naar de kerk ga. Opperdoes is een behoorlijk gelovige gemeenschap, in mijn opvoeding heb ik de christelijke tradities meegekregen. Ik heb ook mijn beentje daarbuiten gezet en kan een goede brug zijn.
‘Ik vind het fantastisch hoe elke broeder zijn eigen geloofsbeleving heeft en hoe ze allemaal anders met mensen omgaan. Maar het deo vacare, je vrij maken voor God, is de kern die je bij elke broeder voelt.’
‘Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik ben geïnterviewd’, zegt Bart Vos aan het eind van het gesprek. ‘Hoe heb ik het gedaan?’
Tekst Renée Braams