In de spotlicht: Kees Olie van de POM

‘Als je een boom snoeit, komt er meer licht in’, zegt Kees Olie (72). ‘Kijk, deze goudreinet is net gesnoeid. Zie eens hoe het licht ruim baan krijgt tussen de takken.’

Kees is een vrijwilliger van de POM, de pomologische vereniging Noord-Holland, die in de abdijboomgaard een collectie van oude en bijna vergeten appel- en perenrassen onderhoudt.

Kees kwam al jaren, ‘op kruispunten van zijn leven’, zegt hij, naar de abdij voor een retraite. Bijvoorbeeld toen hij zijn baan als docent bij de politieacademie inruilde voor een ingrijpend onzekerder bestaan bij de reclassering. Ook voor zijn pelgrimages naar Rome en Santiago, met zijn vrouw, op de fiets, kwam hij een paar dagen stil zijn bij de broeders.

Dus toen hij na zijn pensionering vrijwilligerswerk zocht, was de keuze snel gemaakt. ‘Ik wilde buiten werken, in het groen, en ik wilde op mijn manier, vanuit de boomgaard, een steentje bijdragen aan de abdij.’

Stoofpeer

En zo lopen we op een stralende dinsdagochtend in november door de abdijboomgaard die zoemt van de bedrijvigheid en het geluk. De POM-vrijwilligers graven een slootje uit, wieden onkruid en snoeien bomen. Maar ook in de rest van de abdijtuin wordt gewerkt, door de vrijwilligers van de dinsdag-tuinploeg. Twee aan twee zijn ze bezig, en iedereen lijkt het naar zijn zin te hebben.

Vrijwilliger in de abdijtuin, wat een lonkend perspectief. En dan kun je ook nog zoveel leren!

Kees Olie, zoon van een tuinder, had ‘nul deskundigheid’ in de fruitteelt, zegt hij lachend. ‘Ik heb veel geleerd van coördinator Gerard en ook cursussen gevolgd, in snoeien en in ziekten en plagen. En, van luisteren en kijken leer je het meest.’

Thuis in Sint-Pancras heeft hij nu ook vijftien fruitbomen. Zijn favoriet is een oude Gieser Wildeman, een stoofpeer, die heel veel fruit geeft. ‘Het is al een ritueel om met de kleinkinderen peren te plukken. En niemand gaat hier de deur uit zonder fruit mee te nemen voor thuis.’ Schaterlach.

Beschadigde mensen

Je zou denken dat Kees Olie, na een werkleven als wijkagent, docent en reclasseringsman, het nu een verademing vindt om te werken met fruitbomen die niet praten, maar gewoon in Gods licht zichzelf staan te wezen. Maar die aanname klopt niet. De liefde voor beschadigde mensen is niet uitgeput. ‘Integendeel’, zegt hij. ‘Hoe zou dat kunnen? Vrijdag ga ik nog naar de gevangenis, om een gesprek te hebben met een jongen die nog heel lang moet zitten.’

Ook is Kees op donderdagochtend vrijwilliger bij zorgtuinderij Oosterheem, waar hij tuiniert met verstandelijk beperkte en autistische jongens. Oosterheem ligt in het eilandengebied bij Broek op Langedijk, waar je de akkers alleen per boot kunt bereiken.

Is dat geen zwaar werk, naast het oppassen op de kleinkinderen waar opa’s en oma’s tegenwoordig ook zo druk mee zijn? ‘Met die jongens op de zorgtuinderij ervaar ik dat we het goed hebben samen. Het scheelt dat ik me niet bezig hoef te houden met hun zorgplannen en hun doelen.’ Samen doen ze het werk dat zich aandient in de biologisch-dynamische teelt van aardappelen, prei en pompoenen. ‘En in de gesprekken draag ik wat andere invalshoeken aan.’

Driftkop

Dan is het tijd voor nog een rondje langs Kees’ favoriete bomen in de abdijboomgaard. In de verste hoek naast de parkeerplaats staat een grote, brede boom met een robuuste onderstam waarop broeder Nol vier verschillende appelsoorten heeft geënt, zodat je nu één boom hebt die vier verschillende appels draagt.

Broeder Nol van der Drift, overleden in 2017, is de aartsvader van de boomgaard. Er is ook een boom die de naam Pater van der Drift draagt en een met de naam Driftkop.

Het kroonjuweel van de boomgaard – Kees wordt steeds enthousiaster – is een saffraanpeer. ‘Die soort was helemaal uitgestorven in Nederland, maar ergens in Zuid-Afrika stond nog een exemplaar, destijds meegenomen door de VOC.’ Zo kwam er een stekje weer terug en staat de saffraanpeer nu als fragiel boompje met sierlijke bladeren in de wind, eeuwen geschiedenis koesterend.

Schepping

Kees is christen, maar gaat niet naar de kerk in de abdij, omdat zijn gezin kerkt in Alkmaar, in de PKN-kerk De Blije Mare. ‘Daar voelen we ons kerkelijk thuis.’ Is zijn geloof gegroeid door zijn vrijwilligerswerk? ‘Mijn geloof wordt gevoed door de schepping, door de wisseling van de seizoenen, de bloesems in de lente, de stilte van de winter. En steeds meer voel ik me een deel van die schepping. Hoe ouder ik word, hoe meer ik me verbonden voel met alles wat leeft.’

Tekst Renée Braams

Meer informatie over de abdijboomgaard in deze link: Folder