De ruimte tussen de woorden

Woorden doen er toe en dat is niet van gisteren. Het juiste woord op het juiste moment, het is een hele kunst. Er is dan ook alle reden toe eerst pas op de plaats te maken voor je spreekt. Weet wat je zegt, en vraag je af of het wel heilzaam is. Dat vergt oefening, want voor je het weet heb je voor je beurt gesproken, of heb je niet goed geluisterd en maak je meer stuk dan heel.

In de monastieke traditie heeft men zich steeds weer rekenschap gegeven van de kracht van het woord, ten goede en ten kwade.  Benedictus spreekt er met name over in het hoofdstuk over de zwijgzaamheid. Dat lijkt misschien tegenstrijdig, maar hij wist uit de traditie en misschien ook uit eigen ervaring dat bij veel spreken kan men de zonde niet vermijden. (Spr. 10,19) en elders: De tong heeft macht over dood en leven.(Spr. 18,21) Hoe zou onze wereld eruit zien als we met die kennis onze woorden zouden wegen?

Binnenkort beginnen wij weer de veertigdagentijd, de voorbereiding op het Paasfeest, feest van nieuw en oorspronkelijk leven. Die tijd reikt ons de kans aan een nieuwe weg in te slaan in onze omgang met elkaar, en klein en groot verband.

Woorden doen er toe. Ze kunnen helen en ze kunnen doden. Zij gaan aan de wapens vooraf. Heel dat moderne wapenarsenaal is gevolg van al die dood en verderf zaaiende woorden. Woorden die de waarheid geweld aandoen, woorden die de menselijke waardigheid ontkennen, woorden die scheiden in plaats van te verbinden.

De veertigdagentijd is een uitgelezen tijd om opnieuw de taal te leren gebruiken als een instrument in dienst van het leven in plaats van de dood. Het vergt oefening, geduld, een adempauze en bovenal momenten van stilte, de ruimte tussen de woorden. Waar de taal  ontwapenend krijgt het leven de kans. Onbetaalbaar is het levenschenkend woord. Neem er de tijd voor, de wereld in het klein zal er door herboren worden.