Stel je voor dat Adelbert na 13 eeuwen terug zou keren naar deze plek, zou hij niet verrast zijn dat de plek waar hij geweest is en begraven heeft gelegen een kapel met altaar, een kerk zonder muren mét een Mariaklok zou hebben…..?
Dan gaat hij aan de wandel en ziet dat er veel meer huizen staan dan in zijn tijd en dat er dus veel meer mensen wonen dan toen. Kuierend komt hij het naam bordje Adelbertusweg tegen – ‘mmm ze zijn me niet vergeten’. Onderweg zouden mensen hem vriendelijk begroeten, een monnik op straat is hier gewoon en ook al kennen ze je niet iedereen groet elkaar hier nog vriendelijk. Wat dat betreft is de raad die ooit Paulus gaf aan de inwoners van Filippi ook hier niet tegen dovemansoren oren gezegd.. ‘wees vriendelijk en zachtmoedig…doe wat deugdzaam is’
Wandelend zou hij de Haagdoornlaan inslaan en de grote deugdzaamheid van dit volk herkennen in een nieuw woongebouw dat er staat en waar nog om de hoek een bordje staat: ‘Kerkplein’. Wellicht zou hij denken: ‘mmm weinig plein en een kerk?’ Hij zou daar tot zijn grote verrassing oog in oog komen te staan met een gebouw dat ‘Adelbertushof’ heet met daarbinnen een groot glas in lood raam met zijn naam er onder… Misschien zou hij gniffelend denken: ‘ben ik dat?’…
Verwonderd kijkend naar dat raam is er natuurlijk altijd wel iemand in de buurt die zou zeggen; ‘Mooi he pater!’ en er zou een gesprekje ontstaan waarin hij niet zal zeggen dat hij het is die daar staat afgebeeld, maar wellicht zou vragen naar het waarom van dat raam en waar de kerk is gebleven. De dorpeling met wie hij praat zal vertellen: ‘ja steeds minder kerkgangers’. Misschien durft Adelbert nog te vragen of zij/hij nog naar de kerk ging of gelooft, u mag hem zelf antwoord geven…
Oordelen zal Adelbert niet, hij oordeelt niet naar uiterlijke schijn of op grond van geruchten. Al verder wandelend komt hij op de Abdijlaan. Nieuwsgierig geworden loopt hij door en komt dan op een plek die hem bekend aandoet en ziet mannen lopen in gewaden die hij ook draagt. Zal hij dan denken: ‘God dank…
ze zijn er nog en er is hier nog heilige grond en een plek waar God-dienst is.
Dan schuift hij aan in de kerkbanken en genieten van het koorgebed. Zullen de broeders hem herkennen of zullen ze denken dat hij een gast is uit een ander klooster…?
Natuurlijk nodigt br.George de vreemde broeder uit om mee te eten en dan bij het toetje gebeurd het…. Adelbert neemt een appel – poetst hem af, schilt het niet en begint die met de anderen te delen… en zij herkennen hem..
Tijdens zijn wandeling door dit dorp laat hij bij iedereen die hij begroet of hem ontmoet een gevoel van vrede achter. Niet door de woorden die hij spreekt maar door de manier waarop hij is… Iets waartoe Paulus in zijn afscheidsbrief aan de gelovigen van Filippi oproept, iets wat Jezus uitspreekt tijdens zijn laatste avondmaal… Vrede laat ik jullie na, mijn vrede geef ik jullie…
Die vrede is niet zomaar een vrome wens maar terwijl Hij het zegt gebeurt die vrede ook – wordt je als het ware opgenomen in die vrede…. komt de geest van vrede over je en begenadigd jou met wijsheid en inzicht, innerlijke kracht en verstandig beleid, met kennis en ontzag voor God, die de vrede zelve is..
Dat gevoel van vrede is hier op deze plek waar hij ooit begraven heeft gelegen nog altijd voelbaar, deze plek door hem – maar ook door de tallozen die hier in de geschiedenis en vandaag weer biddend aanwezig zijn – tot Heilige Grond gemaakt – tot een kerk zonder muren, een plek waar de hemel de aarde groet…
Een aarde die energiebanen van moeder natuur bij elkaar brengt.
Door dit alles heeft deze plek zo’n goede uitstraling dat wie hier contact zoekt met die aarde en open wil staan voor de hemel een helende kracht mag ervaren… een vrede die alle verstand te boven gaat…
Wat Adelbert heeft gedaan voor deze streken heeft Jezus Christus gedaan voor heel de wereld. En tot op vandaag zijn er mensen – ook jonge mensen, dat zie ik in mijn parochie in Amsterdam-Noord die zich laten raken door het verhaal van Jezus en ook zelf een mens van vrede willen zijn en daar een kader en een groep mensen bij zoeken die als een zuster – en broederschap dat verhaal van Hem levend houdt en waardoorheen Hij te ervaren is..
Beste pelgrims – Beste Egmonders en gasten van veraf of dichterbij….
laat je raken door Adelbert, laat je raken door Jezus Christus,
beleef je verbinding, je geloof en voed die opnieuw hier op deze grond, of in de Abdij, het Liobaklooster, de parochiekerk, de buurkerk of de kerk waar jij woont. Geef dit hoopvolle verhaal door en wordt zelf mensen van vrede – want hoe anders moet de vrede in deze wereld verder groeien ?
AMEN
broeder pastoor (Binder) Nico Knol
Overwegend op het feest van de heilige Adelbert 28 juni 2026
Jesaja 11,1-10 / Filippenzen 4,1-19 / Johannes 4,19-31