Een schat in de Akker
De parabel van de schat in de akker heb ik altijd een van de allermooiste verhalen in het Evangelie gevonden. Ik denk dat Jezus dit verhaal al heeft bedacht, toen Hijzelf nog een jongetje was. Een echte kinderdroom.
Hoe verbaasd was ik toen ik in het mooie boek van Charles van Leeuwen: “Een beetje monnik” las wat erop 11 maart 1954 gebeurde in de kloostertuin van de Franse abdij Saint-Wandrille, in Normandië, een van de oudste kloosters in Frankrijk, gesticht in 649, meerdere keren verwoest, maar steeds opnieuw door monniken bevolkt. Er zijn van die plaatsen, zoals Montecassino dat bijna 1500 jaar bestaat, in Frankrijk Ligugé, het oudste klooster in Europa, gesticht door St. Martinus in 361, en Saint-Wandrille zoals gezegd uit 649, waar het monastieke leven zo wortel geschoten heeft dat het niet uit te roeien is. MonteCassino is drie keer verwoest, Ligugé en Saint-Wandrille nog vaker, Egmond pas een keer, en altijd weer zijn de broeders teruggekomen en zingen ze Gods lof.
In de 50er jaren fungeerde een van de monniken van Saint-Wandrille als aalmoezenier voor de plaatselijke scouts; hij had op een zondag een spelletje bedacht. De verkenners moesten in de kloostertuin zoeken naar een verborgen schat. Hij had een pot met snoepjes gevuld en deze verborgen in de ruïne van de oude kloostermuur achter een losse steen. Zelf ging hij met een vroom boek in de tuin rustig lezen. Hij dutte weg, maar werd al spoedig gewekt door een groepje dat enthousiast kwam aanzetten met een bokaal vol gouden munten. Hij was nog aan het bekomen bekomen van de verbazing toen een tweede groepje zich meldde, met net zo’n bokaal, ook tot de rand gevuld met gouden munten. En ten slotte nog een derde. Te mooi om waar te zijn, een prachtig verhaal Zou het echt waar zijn? Het vorig jaar ontmoette ik de huidige abt van Saint Wandrille, die het gebeurde bevestigde (en het staat ook, met alle details op internet: le trésor de Saint- Wandrille) *: 501 Louis d’or, verdeeld over drie bekers,verstopt door iemand die de schat later niet meer heeft kunnen ophalen. De vondst heeft op een veiling miljoenen opgeleverd, een bedrag dat netjes verdeeld is tussen de vinders en de abdij. In tijden van onrust begraven mensen hun schatten. Niet iedereen is later in de gelegenheid het terug te nemen. Dat is in al die eeuwen weinig veranderd. Ons aardse bestaan blijft een hachelijke zaak, maar ook blijven er gouden meevallers. Daarvoor oog hebben, en daarin meegaan, is dat niet waar Jezus op aanstuurt? En dat vooral waar het gaat om het essentiële in ons bestaan: het realiseren van onze roeping! Want er zijn kostbaarder schatten dan gouden munten. Dat wil het Evangelie ons leren.
En, dierbaren, ik zal u een geheim verklappen: er is hier in de abdijkerk ook wel degelijk een schat te vinden, een grote schat. Ga op een vrij moment in de sacramentskapel, en ontdek in het stil gebed bij de Heer hoe Hij in uw leven aanwezig wil zijn. Laat Hem binnen met een blij hart, geef Hem alles, en u hebt geen behoefte aan Louis d’Or of aan parels. Of stort uw hart uit bij de ikoon van de Moeder Gods. Zij zal naar u luisteren en u overladen met gaven die niemand u kan ontnemen.
De nabijheid van de Heer, de voorspraak van zijn Moeder, zijn een rijkdom waar geen materieel douceurtje tegenop kan. Zij komen naar u toe en blijven u nabij in de zorgen van dit aardse leven. Vindt uw rijkdom bij de Heer, en niemand kan hem u ontroven.
Volgens de eerste lezing vroeg de jonge Salomo in zijn gebed niet om een lang leven, noch om rijkdom, noch om de dood van zijn vijanden, maar om de kostbare parel, de schat van Wijsheid. Hij vroeg om een intelligent en wijs hart, een aandachtig hart, of zoals de tekst letterlijker zegt: een hart dat luistert, dat luistert naar het woord van Wijsheid, dat in het Evangelie het Goede Nieuws van het Koninkrijk wordt.
Laten ook wij vragen om een hart dat met vreugde luistert naar Wijsheid, het Woord van het Koninkrijk; en wij zullen vol vreugde een schat vinden, een kostbare parel. Zo zij het.
Amen
broeder Gerard Mathijssen