Geen producten in je winkelmand.

Nieuws

Preek 2e zondag veertigdagentijd

Vorige week, de eerste zondag van de veertigdagentijd speelde het verhaal zich af in de woestijn, vandaag worden wij liefst tweemaal een berg op gevoerd. Woestijn en bergtop, twee plekken die voor ons gewoonlijk buiten het dagelijks leefpatroon vallen. Maar in deze coronatijd is het leven voor velen een woestijn geworden en voor anderen een moeitevolle klim. Bieden de verhalen van vandaag misschien een hulp in deze benauwde tijd?

Het offer van Abraham of de binding van Isaak zoals het in de joodse traditie wordt genoemd, is een van de meest bekende vertellingen uit de Schrift. Tegelijk is het ook een van de meest dramatische verhalen uit het boek van ons geloof. Wat gebeurt er met de mens, met ons die dit verhaal te horen krijgen? Wat te denken van de God die hier op het toneel verschijnt? Is het dan toch waar dat het Oude Testament een toornige, verslindende god tekent, terwijl het Nieuwe Testament ons het beeld levert van een barmhartige en menslievende God?

Een ding is zeker, we hebben hier te maken met een levenssituatie waar het gaat om leven en dood. Maar wie is wie? De onlangs overleden opperrabbijn Jonathan Sacks schrijft in zijn Genesis commentaar bij deze passage de volgende notitie: “We koesteren waar we op wachten en wat we het meest dreigen te verliezen.”

Abraham heeft lang moeten wachten voor hij tenslotte op zijn oude dag het kind kreeg waarop hij hoopte. Dat lange wachten was hem zwaar gevallen, ja het duurde te lang, en op een bepaald moment nam hij het heft zelf in handen om de impasse te doorbreken. Maar dat zorgde voor complicaties die voor alle betrokkenen heel pijnlijk bleken te zijn. Wachten, het was een beproeving, want wie zegt dat het er nog ooit van komen zal. Het vergt geloof en vertrouwen om de impasse uit te houden en tegelijk open te staan voor een toekomst die op zich wachten laat. Zo was het voor Abraham, zo is het voor ons in deze crisistijd.

En dan breekt voor Abraham toch nog de morgen aan van een geboorte, van Isaak, de langverwachte. En hoe kan het ook anders, Abraham hecht zich aan de jongen, hij koestert de welbeminde en waakt over hem. Hem verliezen zou rampzalig zijn. Alles waarvan hij droomde zou in duigen vallen, de toekomst die God hem had beloofd.

Maar kinderen zijn er niet om de dromen van hun ouders te vervullen, hoe vroom die misschien ook zijn. Kinderen moeten hun eigen weg kunnen gaan, hun eigen roeping volgen. God schrijft geschiedenis met ons mensen, maar niet zelden langs een andere weg dan wij denken of willen.

Maar dat loslaten wordt voor Abraham een hele klim en God zelf dient al zijn creativiteit aan te wenden om Abraham ertoe te brengen afstand te doen van Isaak, hem zijn eigen weg te laten gaan.

 

Abraham zal door God verlost worden, de binding van Isaak zal worden losgemaakt.  De Belofte waarop Abraham al zijn hoop had gesteld, betekent niet dat hij over zijn graf moet willen regeren.  God belooft toekomst te schrijven met hem en zijn nageslacht, maar dan moet hij het God ook laten doen. Vader van de gelovigen wordt Abraham genoemd, want hij schenkt vertrouwen, en zo krijgt Isaak een toekomst en God zal met Isaak verder geschiedenis schrijven.

Waren wij op die eerste berg getuige van een bevrijding, op de tweede berg, die uit het evangelie, is het niet anders. In het eerste verhaal ontmoetten we een mens die de gevangene was van zijn eigen dromen, waarvan hij bevrijd moest worden. In het evangelie staat een mens voor ons die de vrijheid zelf is en vandaaruit anderen roept tot vertrouwen in een bestaan dat zich geeft tot op de bodem.

Was de tocht van Abraham in donker gehuld, op deze berg baadt alles in licht. Hier gaat de grote zoon van Abraham de berg op, niet om het leven naar zijn hand te zetten, maar om het uit handen te geven, om in gesprek met Mozes en Elia het ja te bevestigen voor de weg die voor hem ligt. Niet zelf bepalend, maar instemmend met die stille stem die in wet en profeten vraagt om zichzelf te geven. Hij wordt in licht gekleed, alsof hij de dood al achter zich heeft gelaten, opgenomen in de heerlijkheid van de Vader.

Hij straalt zoals iemand stralen kan die helemaal door liefde wordt bewoond en die is waartoe hij is geschapen en geroepen. Om Licht uit Licht te zijn.

Zo verschijnt hij op de berg aan de leerlingen, omdat hij de dood innerlijk heeft aanvaard en door niets of niemand meer wordt gebonden om zich in liefde te geven, trouw aan de weg.

De vrienden die zijn meegenomen de berg op, worden erdoor overrompeld en Petrus, haantje de voorste als altijd, begint over het bouwen van tenten, want dit is niet iets voor een ogenblik maar hij zou het willen laten duren. En gelijk heeft hij, maar ons bestaan is er een van reizen totdat alles is volbracht.

Ze zijn hier niet om vaste woonplaats te maken, maar om gesterkt te worden voor de tocht die hen te wachten staat.  Het duister dat de weg van Abraham overschaduwde zal hen niet worden bespaard. De toekomst die zij zich met Jezus droomden, zal zwaar beproefd worden. Geen koningstroon maar een schandpaal. Wat blijft daar nog te hopen over? Niets tenzij je gesterkt bent door het Licht dat deze nacht heeft getrotseerd, liefde sterker dan de dood.

Twee verhalen, één leven, ons leven. Soms staan we op de berg, eenzaam maar niet alleen, met het gevecht om los te laten, on God geschiedenis te laten schrijven. Maar hopelijk kennen we ook die andere berg, waar Jezus in heerlijkheid verschijnt, waar ons de schellen van de ogen vallen en wij ontdekken dat het de moeite waard is om te sterven voor een leven dat als een graan in de akker brood van eeuwig leven voortbrengt.  AMEN.

Abt Thijs Ketelaars

 

Lezingen: Gen 22 / Rom 8,31-34 / Mk 9,2-10

Afbeelding: schilderij van Francois Mes titel: Landschap in Auvegnes

Liturgisch bloemwerk

Opdracht van de Heer/ Maria Lichtmis
Thema Liturgisch bloemwerk:
Want er zal een Rijsje voortkomen uit de afgehouwen tronk van Isai, en een Scheut uit zijn wortelen zal Vrucht voortbrengen. Jesaja 11:1
Betekenis bloemwerk: (alles uit de abdijtuin)
Vanuit een afgehakte stronk komt een straal van kornoelje takken naar boven. Sneeuwklokjes die volgens bronnen door monniken naar het Noorden zijn gebracht om op 2 februari het altaar mee te versieren. Ook wordt het elders genoemd; De belofte van vernieuwing. Narcissen wijzen naar St. Jozef, dit jaar het jaar van St. Jozef.
De legende van Narcisssus in de Griekse mythologie luidt:
Een schone jongeling, werd verliefd op zijn eigen spiegelbeeld. Toen hij in een vijver keek en daarnaar bleef kijken, stierf hij ter plekke.
Daaruit lieten de goden een narcis opbloeien. Beeld van op je zelf gericht zijn.
De christelijke traditie heeft die traditie omgedraaid en de bloem gebruikt bij het verhaal over St. Jozef: St. Jozef overwon zijn egoïsme en daarom bloeit er aan de staf van Jozef een narcis.
De 4 Amaryllis staan voor genegenheid en vriendschap bij Jezus, Maria, Simeon en Anna, de personen in de tempel bij de openbaring van de Heer.
De 2 Calla staan voor de zuiverheid van de 2 duiven die ten offer moesten worden gebracht. Een verwijzing naar het zuivere offer die Jezus zou gaan brengen.
Uit het schijnbaar dode hout. Verwachting en uitzien, een belofte van vernieuwing.

Haast u mij te helpen

“God kom mij te hulp, Heer haast U mij te helpen”

Deze week lazen we een mooie blog over deze woorden. Ondanks onze lege kerk en leeg gastenverblijf hoorden we een heldere echo van deze aanroep. Pastor en lekendominicaan Roy Clermons schreef er een blog over. Hij verbleef in november enkele dagen bij ons en deelt hierbij zijn reflectie. Hoe er ruimte komt voorbij gevoelens van onmacht en opstandigheid.

Lees zijn blog hier op de website van de Dominicanen.

 

 

‘Haast U mij te helpen’

4e Werelddag van de Armen

Zondag 19 november is de 4e Werelddag van de Armen. Deze dag is in juni 2017 door paus Franciscus ingesteld maar werd al aangekondigd bij het eind van het Heilig Jaar van de Barmhartigheid in 2016. In zijn boodschap voor deze dag herinnert de paus aan de Bijbelse opdracht om de liefde voor de armen te vertalen naar daden.

Boodschap van Paus Franciscus bij de dag van de armen.

Examen-expo van bloemstylist Peter van Asselt

Peter van Asselt, Florias, huis voor bloemen is op 30 september met vlag en wimpel geslaagd voor de opleiding  Top Bloemstylist aan het Clusius College te Alkmaar. In de expo ruimte van de abdijwinkel staan zijn examencreaties tentoongesteld.

In de Abdijkerk van Egmond verzorgt Peter van Asselt de bloemen tijdens hoogfeesten en bijzondere gebeurtenissen. In Benedictushof geeft hij door het jaar heen workshops rond thema’s van de kerkelijke kalender. Als freelance bloemist verzorgd hij regelmatig rouw- en trouwwerk.

Kerstmis in de Abdij

Kerstmis staat voor de deur, zo ook in de abdij. Onze abdijkerk is ook versierd: Er is een heuse inloop-kerststal waar u even rustig kunt zitten en een kaarsje aansteken bij het Jezuskind.  Overdag is de kerk gewoon geopend dus kunt u gerust met uw (klein) kinderen een bezoek brengen. Uiteraard bent u ook welkom in de nachtmis op 24 december. Deze begint om 22.15 uur en duurt  twee uur. Aansluitend wordt u uitgenodigd in de gastenrefter om samen met de broeders de Kerstnacht te vieren onder genot van kerstbrood en koffie. Op Eerste Kerstdag zal de eucharistie beginnen op de afwijkende tijd van 10.00 uur.

24 december


25 december


26 december

20:00 uur: Completen vervallen.
22:15 uur: Nachtwake 06:00 uur: Lezingendienst vervalt 
10:00 uur: Eucharistieviering09:30 uur: Eucharistieviering

Nieuwsbrief

Schrijf u vrijblijvend in en blijf op de hoogte van de activiteiten van Abdij van Egmond.

We respecteren uw privacy. Sint-adelbertabdij zal uw e-mailadres nooit delen met derden.
© 2021, Abdij van Egmond Algemene voorwaarden