Sint-Adelbertabdij
Abdij van Egmond
Abdij van Egmond
St. Adelbert Patroon
Het leven van de patroon van de abdij, Sint-Adelbert (Adalbert, Albert), is beschreven door de Trierer monnik Ruopert van Mettlach. In opdracht van de aartsbisschop van Trier, Egbert, een zoon van graaf Dirk II, toog hij aan het einde van de tiende eeuw naar Egmond om daar de verhalen uit de overlevering op te tekenen. De Vita(= leven) die zo ontstond geldt tot op de dag van vandaag als misschien wel de belangrijkste bron voor de vroege geschiedenis van het graafschap Holland.
Volgens Egbert zou Adelbert samen met Willibrord vanuit Ierland zijn overgestoken naar de Lage Landen. Aldaar predikte hij het Evangelie en verrichtte zelfs een wonder. Hij was van een zeer zachte inborst en bijzonder nederig. Na zijn dood werd hij begraven door de dorpelingen van Egmond en boven zijn graf werd een kerkje opgetrokken. Vooral na zijn dood geschiedden daar vele wonderen, hetgeen de kerk geen windeieren legde. Volgens de Vita verscheen Adelbert in de tiende eeuw liefst drie maal aan de godgewijde maagd Wilfsit om haar te zeggen dat zijn gebeente moest worden verheven, zodat het kon worden vereerd. Zij spoedde zich naar graaf Dirk I, die deed zoals de non het hem opdroeg. Het gebeente werd opgegraven, waarbij er een geneeskrachtige bron op de plaats van het graf ontstond. Deze Adelbertusput is tot op de dag van vandaag te vinden in de duinen bij Egmond, temidden van de opgemetselde fundamenten van de oude kapel.
De relieken van Sint Adelbert
Op deze zogenaamde Adelbertusakker wordt ieder jaar op de zondag op of vlakbij 25 juni - de feestdag van St.-Adalbert - de mis gevierd. Het gebeente werd overgebracht naar een nieuwe houten kapel te Hallem, waar het kon worden vereerd.
Ook nu wordt het gebeente van Adelbert vereerd in de kapel van de Adelbertabdij te Egmond-Binnen. Onder het altaar ligt in een plexiglazen schrijn de zorgvuldig uit kleine brokstukjes gereconstrueerde schedel. Deze schedel werd in 1984, na zorgvuldig onderzoek waarbij onder meer de exacte ouderdom werd vastgesteld, opnieuw feestelijk overgebracht van de Adelbertusakker naar de Abdijkerk in de plaats die tot ca. 1025 Hallem heette, maar sindsdien als Egmond te boek staat.